Сураи Аш-Шуара — Оят 127

1. Маънои калимаҳо:

— «أَجْر»: музд, подош, ҳаққи хизмат.

— «رَبِّ الْعَالَمِينَ»: Парвардигори ҷаҳониён, яъне Офаридгор ва тарбияткунандаи ҳамаи махлуқот.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар Ҳуд (алайҳис-салом) ба қавми худ мегӯяд, ки ман барои даъвати шумо ба тавҳид ва ибодати Худои ягона ҳеҷ гуна музду подоше талаб намекунам. Ҳадафи ман аз ин даъват манфиати шахсӣ ё молу сарват нест. Подоши ман танҳо аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён — Аллоҳи таъоло — аст, ки Ӯ тарбияткунанда ва рӯзидиҳандаи ҳамаи махлуқот аст. Ман ба шумо рисолатро бе ҳеҷ чашмдошт ва тамаъ расонам, то шумо бо ихлос ба сӯи Худо рӯ оред.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки даъватгарон ва олимон бояд кори худро барои ризои Худо анҷом диҳанд, на барои манфиати моддӣ.

— Ихлос дар даъват сабаби қабули он дар назди Аллоҳ мегардад.

— Инсон бояд ҳамаи корҳои худро ба Аллоҳ вогузорад, зеро Ӯ Парвардигори ҷаҳониён аст ва беҳтарин подошидиҳанда аст.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмҳои пайғамбарон бовар кунем ва аз онҳо итоат намоем, зеро онҳо ҳеҷ манфиати шахсӣ надоранд ва танҳо барои саодати мо меҳнат мекунанд.

— Ин оят муҳаббат ба Ислом ва Қуръонро дар дилҳо зиёд мекунад, чунки даъвати онҳо пок аз ҳар гуна тамаъ ва риё аст.