Сураи Аш-Шуара — Оят 151

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Мусрифӣн»: ҷамъи «мусриф» аст, яъне касоне, ки дар гуноҳ ва нофармонӣ аз ҳад зиёд мегузаранд ва худро ба ҳалокат меандозанд.

— «Амр»: фармон, дастур, сухан ва роҳнамоии онҳо.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Ҳазрати Шуайб (алайҳис-салом) қавми худро ба тақво ва итоати Худо даъват кард, онҳоро аз итоати мусрифӣн — касоне, ки дар гуноҳ аз ҳад мегузаранд ва дар замин фасод мекунанд — боздошт. Яъне: аз фармон ва дастури онҳое, ки худро бо гуноҳҳо ба ҳалокат афкандаанд, итоат накунед. Онҳо одамоне ҳастанд, ки пайваста дар замин фасод мекунанд ва ба ҷуз харобӣ ислоҳе надоранд. Инчунин гуфта шудааст, ки мурод аз «мусрифӣн» мушрикон ҳастанд, яъне онҳое, ки ба Худо ширк меоранд ва мардумро ба ширк ва гуноҳ даъват мекунанд. Пас маънои оят ин аст: ба сухани онҳое, ки дар куфр ва гуноҳ аз ҳад гузаштаанд, гӯш надиҳед ва аз роҳи онҳо пайравӣ накунед.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро омӯзиш медиҳад, ки дар зиндагӣ ба сухани ҳар кас гӯш надиҳем, балки ба сухани некӯкор ва порсо гӯш диҳем.

— Ислом моро аз ҳамроҳӣ ва пайравӣ аз бадкорон ва фасодгарон бозмедорад, то ки мо низ ба гуноҳ афт нашем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини ислоҳ ва покӣ аст ва мардумро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Ҳар кас ба ҷои итоати Худо ба фармони мусрифӣн гӯш диҳад, худро ба ҳалокат меандозад; пас бояд мо ҳамеша роҳи рост ва некӯро интихоб кунем.

— Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ба Қуръон ва сухани анбиёи Худо гӯш диҳем, зеро дар он наҷот ва саодати дуняву охират аст.