Сураи Аш-Шуара — Оят 152

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «الْمُسْرِفِينَ»: аз ҳад зиёд гузарандагон дар гуноҳ ва нофармонӣ.

— «يُفْسِدُونَ»: фасод мекунанд, вайронкорӣ мекунанд.

— «لَا يُصْلِحُونَ»: ислоҳ намекунанд, худро ба роҳи рост намеоранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони он гурӯҳест, ки пештар зикр шудаанд — касоне, ки дар замин фасод меафрӯзанд ва ҳеҷ ислоҳе намекунанд. Онҳо бо гуноҳ, нофармонӣ ва кофарӣ дар рӯи замин вайронкорӣ мекунанд, мардумро ба бадӣ мекашанд ва ҳуқуқу адолатро поймол менамоянд. Ҳамзамон онҳо на худро ислоҳ мекунанд ва на дигаронро — на ба тоъати Худо гардан мегузоранд ва на ба амрҳои Ӯ амал мекунанд. Ин гуна одамон на танҳо худро аз роҳи рост дур месозанд, балки дар ҷомеа низ бадӣ ва харобиро паҳн мекунанд. Аз ин рӯ, Худованд бандагони солеҳро огоҳ мекунад, ки аз пайравии чунин шахсон дурӣ ҷӯянд ва ба роҳи ислоҳу тоъат гом нананд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша дар роҳи ислоҳ ва некӣ бошем ва аз фасоду вайронкорӣ дурӣ ҷӯем.

— Ислом дини ислоҳ ва ободонии замин аст; ҳар кори нек ва судмандро дастгирӣ мекунад ва аз бадӣ бозмедорад.

— Пайравии роҳи фасодкорон боиси харобӣ дар дунё ва охират мегардад, пас бояд аз онҳо эҳтиёт кунем.

— Тоъат ва ибодати Худо воситаи асосии ислоҳи нафс ва ҷомеа аст; ҳар кас худро ислоҳ кунад, дар ислоҳи ҷомеа низ саҳм мегузорад.

— Ин оят моро ба сӯи масъулиятшиносӣ дар баробари Худо ва мардум ҳидоят мекунад, то ҳамеша дар роҳи рост ва адолат қарор гирем.