Сураи Аш-Шуара — Оят 150

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَاتَّقُوا: Пас битарсед, парҳез кунед.
• اللَّهَ: Худованди мутаъол.
• وَأَطِيعُونِ: Ва ба ман итоат кунед (яъне паёмбари Худоро итоат намоед).

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба бандагони худ ҳидоят мекунад, ки аз азоби Ӯ битарсанд ва аз гуноҳҳо парҳез кунанд. Ин тақво танҳо дар дил набояд бошад, балки бояд дар амал зоҳир шавад — яъне амрҳои Худоро иҷро кардан ва аз манъкардаҳои Ӯ дурӣ ҷустан. Сипас Худованд мефармояд, ки ба паёмбар итоат кунед, зеро итоати паёмбар итоати Худованд аст. Паёмбар он чизеро мегӯяд, ки аз ҷониби Худованд аст, бинобар ин итоат аз ӯ итоат аз Худованд мебошад. Ин оят мардумро аз пайравӣ кардани роҳи гумроҳон ва фасодгарон бозмедорад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз Худованд битарсем ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯем.
• Итоат ба паёмбар ва пайравони роҳи ӯ сабаби наҷот ва раҳмат аст.
• Тақво ва итоат сабаби оромии дил ва некбахтии дунёву охират мегардад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки диндории ҳақиқӣ ҳам дар дил ва ҳам дар амал зоҳир мешавад.
• Пайравӣ аз роҳи фасодгарон ва гумроҳон оқибати бад дорад, бинобар ин бояд танҳо роҳи Худо ва паёмбаронро интихоб кунем.