Сураи Аш-Шуара — Оят 162

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «رَسُولٌ»: паёмбар, фиристода.

— «أَمِينٌ»: боэътимод, амин — касе ки дар амонатдорӣ ва расонидани паём ростқавл аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз суханони паёмбар Лут (алайҳис-салом) аст, ки ба қавми худ гуфт: ман барои шумо фиристодаи Парвардигорам, ки маро ба сӯи шумо фиристодааст. Ман дар расонидани рисолат ва паёми Худо боэътимод ҳастам — на чизе аз он кам мекунам ва на чизе ба он меафзоям. Ҳар он чи Худованд ба ман ваҳй кардааст, бе кам ва бе зиёд ба шумо мерасонам. Пас, аз азоби Худо битарсед ва маро дар он чи ба сӯи он шуморо даъват мекунам, пайравӣ кунед. Ман аз шумо барои ин даъват ҳеҷ подоше намехоҳам; подоши ман танҳо бар Парвардигори ҷаҳониён аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки паёмбарон дар расонидани паёми Худо комилан боэътимод ва ростқавл буданд; онҳо ҳеҷ чизро аз рисолати илоҳӣ пинҳон намекарданд ва таҳриф намекарданд.

— Даъвати паёмбарон ба тавҳид ва итоати Худо аст, ва онҳо барои ин даъват аз мардум ҳеҷ подоше талаб намекунанд; ин кори онҳо холисона барои Худост.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба паёмбарон ва рисолати онҳо бовар кунем ва аз онҳо пайравӣ намоем, зеро онҳо амин ва боэътимод ҳастанд.

— Ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки аз такзиби паёмбарон ва саркашӣ аз даъвати онҳо битарсем, зеро ин метавонад ба азоби Худо оварда расонад.

— Ва дарси ахлоқӣ барои мо аст, ки дар расонидани амонат ва паёмҳо боэътимод бошем ва ҳақро бе кам ва бе зиёд ба дигарон расонем.