Сураи Аш-Шуара — Оят 163

1. Маънои калимаҳо:

• فَاتَّقُوا: Пас битарсед, парҳез кунед.
• اللَّهَ: Худованди ягона.
• وَأَطِيعُونِ: Ва ба ман итоат кунед (яъне паёмбари Худо).

1. Тафсири оят:

Ин оят қисме аз суханони Паёмбар Лут (алайҳис-салом) аст, ки ба қавми худ гуфтааст. Ӯ онҳоро даъват мекунад, ки аз азоби Худо битарсанд ва аз гуноҳу нофармонӣ дурӣ ҷӯянд. Яъне, амрҳои Худоро ба ҷо оваранд ва аз манъкардаҳои Ӯ парҳез кунанд. Сипас мегӯяд: «Ва ба ман итоат кунед» — яъне дар он чизе ки ба шумо фармон медиҳам ва ё аз он наҳй мекунам, маро пайравӣ намоед. Ӯ ҳамчун паёмбари боэътимоди Худо ба сӯи онҳо фиристода шудааст ва ҳеҷ подоше барои даъвати худ намехоҳад, балки танҳо барои ризои Худованди ҷаҳонён ин корро мекунад. Пас, тақво ва итоат аз паёмбар роҳи наҷот аз азоб ва сабаби расидан ба саодати дунёву охират аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Тақво ва парҳезгорӣ сарчашмаи ҳамаи некӣҳост ва инсонро аз азоби Худо наҷот медиҳад.
• Итоат аз паёмбарон итоат аз Худост, зеро онҳо паёмҳои Ӯро мерасонанд.
• Паёмбарон барои даъвати худ подоше талаб намекунанд; онҳо танҳо барои ризои Худо даъват мекунанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати анбиё ҷавоб диҳем ва аз онҳо пайравӣ кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.
• Ислом дини тақво, итоат ва иродаи Худост, ки ба инсон озодӣ аз бандагии ғайри Худо ва саодати ҷовидонро мебахшад.