Сураи Аш-Шуара — Оят 196

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «زُبُرِ»: ҷамъи «زَبُور» аст, ки маънои «китоб» ва «навишта»-ро дорад; мурод аз он китобҳои осмонӣ ва саҳифаҳои паёмбарони пешин аст.

— «الْأَوَّلِينَ»: пешиниён, яъне умматҳо ва паёмбарони замонҳои гузашта.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ёдоварӣ ва хабар дар бораи ин Қуръони Карим ва фурӯд омадани он дар китобҳои пешиниён низ сабт шудааст. Яъне китобҳои осмонии гузашта, ки бар паёмбарони пешин нозил шуда буданд, аз омадани ин Қуръон хабар дода ва онро тасдиқ кардаанд. Ин оят далели он аст, ки Қуръон китоби нав ва беасос нест, балки анбиёи гузашта низ аз омадани он башорат дода буданд ва нишонаҳои он дар китобҳои онҳо зикр шуда буд. Ҳамин тавр, ин оят барои мардуми аҳли китоб ҳужҷат ва барои муъминон тасалливу тақвият аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Қуръони Карим китоби муборак ва тасдиқшуда аст, ки пеш аз нозил шуданаш низ аз ҷониби китобҳои осмонӣ башорат дода шуда буд.

— Ин оят эътибори Қуръонро дар дили инсон зиёд мекунад ва боиси афзун шудани имон ва бовар мегардад.

— Ваҳдати рисолати осмонӣ ва пайванди байни паёмбаронро нишон медиҳад; ҳама аз ҷониби як Парвардигор будаанд.

— Барои касоне, ки дар Қуръон шубҳа доранд, далели равшан аст, ки ин китоб реша дар китобҳои пешин дорад.

— Ин оят моро ба сӯи омӯхтан ва пажӯҳиш дар китобҳои осмонӣ ва пайравӣ аз роҳи анбиё тарғиб мекунад.