سورت شعراء — آیت 197

د کلمو معناګانې:

• آيَةً: نښه، علامه، دلالت کوونکی ثبوت.
• يَعْلَمَهُ: چې هغه (قرآن یا پېغمبر) پېژني.
• عُلَمَاءُ بَنِي إِسْرَائِيلَ: د بني اسرائيلو پوهان/عالمونه.

تفسیر:

آیا د دې کافرانو او منکرانو لپاره دا کافي نښه نه ده چې د بني اسرائيلو پوهان (لکه عبدالله بن سلام رضي الله عنه) د دې قرآن او د حضرت محمد صلی الله علیه وسلم د رسالت په حقانیت پوهېږي او دا یې په خپلو کتابونو (تورات او انجیل) کې لوستلي دي؟ دا پوهان د دې خبرې ګواهي ورکوي چې د قرآن خبرونه او د نبي اکرم صلی الله علیه وسلم ذکر په پخوانیو آسماني کتابونو کې راغلی دی. نو که دا کافران پخپله نه پوهېږي، نو د دې پوهانو علم او تصدیق د دوی لپاره لوی ثبوت او نښه ده چې دا قرآن د الله له طرفه راغلی دی.

فايدې:

• دا آیت مونږ ته ښیي چې د علم او پوهې درناوی په اسلام کې ډېر لوړ دی؛ ځکه الله تعالی د پوهانو ګواهي د حقانیت د ثبوت په توګه وړاندې کوي.
• دا مونږ ته درس راکوي چې د حق د منلو لپاره باید زړه خلاص وي، که څه هم دا حق د بل چا له خوا وي؛ لکه څنګه چې د بني اسرائيلو پوهانو د اسلام حقانیت ومانه.
• په دې آیت کې د قرآن د نړیوالوالي نښه ده، چې یوازې عربو ته نه، بلکې ټولو انسانانو ته راغلی او د پخوانیو کتابونو سره یې مطابقت د هغه د صدق ثبوت دی.
• دا مونږ ته هڅونه راکوي چې د اسلام د پیغام د خپرولو لپاره باید له پوهو او عالمانو څخه ګټه واخلو، ځکه د دوی خبره په خلکو ډېر اغېز کوي.