സൂറ അശ്-ശുഅറാഅ് — ആയത്ത് 197

പദാർത്ഥങ്ങൾ:

• آيَةً: അടയാളം, തെളിവ്
• يَعْلَمَهُ: അത് (ഖുർആൻ) അറിയുക
• عُلَمَاءُ بَنِي إِسْرَائِيلَ: ഇസ്രായീൽ സന്തതികളിലെ (യഹൂദ) പണ്ഡിതന്മാർ

വ്യാഖ്യാനം:

മക്കയിലെ സത്യനിഷേധികൾക്ക് മുഹമ്മദ് നബി(ﷺ)യുടെ പ്രവാചകത്വത്തിന്റെയും ഖുർആന്റെ സത്യതയുടെയും അടയാളമായി ഇസ്രായീൽ സന്തതികളിലെ (യഹൂദ) പണ്ഡിതന്മാർക്ക് ഇതിന്റെ സത്യാവസ്ഥ അറിയാമായിരുന്നു എന്നത് തന്നെ പര്യാപ്തമായ തെളിവല്ലേ? അവരിലെ വിശ്വസിച്ചവർ (അബ്ദുല്ലാഹിബ്നു സലാം പോലുള്ളവർ) തങ്ങളുടെ വേദഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഈ പ്രവാചകന്റെയും ഈ വേദഗ്രന്ഥത്തിന്റെയും വരവിനെക്കുറിച്ച് വായിച്ചറിഞ്ഞവരായിരുന്നു. അവർ ഇത് സത്യമാണെന്ന് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയത് തന്നെ ഈ മക്കാ നിഷേധികൾക്ക് വലിയ തെളിവാണ്. കാരണം, യഹൂദ പണ്ഡിതന്മാർ അവരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഈ പ്രവാചകന്റെ വരവിനെക്കുറിച്ച് മുൻകൂട്ടി അറിയിച്ചിരുന്നു. അവർ അത് അംഗീകരിച്ചത് അവരുടെ ഗ്രന്ഥപരമായ അറിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലായിരുന്നു.

പാഠങ്ങൾ:

1. മുൻകാല വേദക്കാർക്ക് പോലും ഖുർആന്റെ സത്യത മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നത് ഈ വേദഗ്രന്ഥം ദൈവികമാണെന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. അതിനാൽ, സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നവർക്ക് ഇത് വ്യക്തമായ മാർഗദർശനമാണ്.
2. സത്യം ആരിൽ നിന്ന് വന്നാലും അത് സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകണം. യഹൂദ പണ്ഡിതന്മാർ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ അത് അംഗീകരിച്ചത് നമുക്ക് മാതൃകയാണ്.
3. വേദഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ പ്രവചനങ്ങൾ പൂർത്തീകരിക്കപ്പെട്ടത് ഖുർആനിലൂടെയും മുഹമ്മദ് നബി(ﷺ)യിലൂടെയുമാണ്. ഇത് ഇസ്ലാമിന്റെ സത്യതയെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നു.
4. അറിവും പാണ്ഡിത്യവും സത്യം തിരിച്ചറിയാനുള്ള മാർഗമാണ്. അജ്ഞതയും മുൻവിധിയും സത്യത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്നു.