Sura Asz-Szu'ara — Werset 82

Znaczenie słów:

• Aṭmaʿu – pragnę, mam nadzieję, oczekuję z ufnością.
• Khaṭīʾatī – mój błąd, moje przewinienie, mój grzech.
• Yawm ad-Dīn – Dzień Sądu, Dzień Rozrachunku, Dzień Zapłaty.

Tafsir (wyjaśnienie):

Prorok Ibrahim (Abraham) – pokój z nim – kontynuuje swoją przemowę skierowaną do swojego ludu, wskazując im, że jedynym godnym czci jest Allah, Pan światów. Po wymienieniu licznych błogosławieństw, którymi obdarzył go Bóg – stworzenie, prowadzenie, karmienie, leczenie, a także dar życia i śmierci – Ibrahim zwraca się ku sprawie ostatecznej i mówi: „I Ten, od którego pragnę, aby przebaczył mi moje przewinienie w Dniu Sądu”.

Oznacza to, że Ibrahim – mimo swojej wielkiej pozycji i oddania – nie czuje się wolny od potrzeby przebaczenia. Pokornie przyznaje, że jest człowiekiem, który może popełniać błędy, i całą swoją nadzieję pokłada w miłosierdziu Allaha. W tym kontekście wspomina się o jego słowach, które wypowiedział w określonych sytuacjach, a które mogły być źródłem pewnych nieporozumień – jak jego powiedzenie „jestem chory”, gdy nie chciał iść z ludem na ich święto, czy też jego pytanie o to, kto rozbił bożki, gdy to on sam je zniszczył, a także jego stwierdzenie o gwieździe „to jest mój Pan” – wszystko to było częścią jego misji i argumentacji przeciwko bałwochwalstwu, ale mimo to Ibrahim pokazuje, że nikt nie jest wolny od potrzeby Bożego przebaczenia.

Dzień Sądu to moment, w którym każdy człowiek stanie przed Bogiem i zobaczy skutki swoich czynów. Ibrahim pragnie, aby w tym dniu Bóg okazał mu swoją łaskę i zakrył jego błędy. To wyznanie płynie z głębi serca i jest dowodem na to, że nawet najlepsi z ludzi potrzebują miłosierdzia Stwórcy.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Pokora wobec Boga – nawet wielki prorok, jakim był Ibrahim, nie uważał siebie za doskonałego i prosił o przebaczenie. To uczy nas, że każdy człowiek powinien być pokorny i nie czuć się lepszym od innych.
2. Nadzieja w miłosierdziu Allaha – Ibrahim nie mówi „mam pewność”, lecz „pragnę” i „mam nadzieję”. To pokazuje, że człowiek powinien łączyć nadzieję z bojaźnią, nie popadając w skrajności – ani w rozpacz, ani w poczucie całkowitego bezpieczeństwa.
3. Troska o życie ostateczne – Ibrahim myślał o Dniu Sądu i o tym, co go tam spotka. To uczy nas, że prawdziwy wierzący nie zapomina o życiu po śmierci i przygotowuje się do niego poprzez dobre uczynki i prośby o przebaczenie.
4. Szczerość w modlitwie – Ibrahim zwraca się do Boga wprost, z prostotą i szczerością. To pokazuje, że najlepszą formą modlitwy jest ta, która płynie z serca, bez udawania i przesadnej ozdobności.
5. Islam jest religią nadziei – nawet jeśli człowiek popełni błędy, nie powinien tracić nadziei w Boże miłosierdzie. Wystarczy, że zwróci się do Boga z pokorą i szczerą chęcią poprawy, a Bóg – jeśli zechce – przebaczy mu jego przewinienia.