Сураи Аш-Шуара — Оят 82

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَطْمَعُ: умедвор ҳастам, умед мебандам.
• خَطِيئَتِي: гуноҳи ман, хатои ман.
• يَوْمَ الدِّينِ: рӯзи ҷазо, яъне рӯзи қиёмат.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) пас аз он ки сифатҳои Парвардигори худро баён кард, гуфт: «Ва он Зоте ки ман умедвор ҳастам, ки гуноҳи маро дар рӯзи қиёмат бибахшад». Яъне танҳо Аллоҳ аст, ки метавонад гуноҳҳоро омурзад ва Ӯст, ки дар рӯзи ҷазо бандагони худро ҳисоб мекунад. Иброҳим (алайҳис-салом) бо ин сухан нишон дод, ки ҳамаи корҳо ба дасти Аллоҳ аст: зинда кардан, мирондан, рӯзӣ додан ва бахшидани гуноҳҳо. Ӯ танҳо ба Аллоҳ таваккал кард ва аз Ӯ омурзиш пурсид. Ин оят таълим медиҳад, ки инсон бояд ҳамеша аз Аллоҳ бахшиш пурсад ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Аллоҳ тавоно аст, ки ҳамаи гуноҳҳоро бибахшад, пас банда бояд ҳамеша ба Ӯ умедвор бошад.
• Рӯзи қиёмат рӯзи ҷазо аст ва ҳар кас бояд барои он рӯз омодагӣ бинад.
• Тавба ва истиғфор яке аз беҳтарин ибодатҳост, ки инсонро ба Аллоҳ наздик мекунад.
• Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи бандаи солеҳ аст, ки ҳамеша аз Аллоҳ омурзиш мепурсид, пас мо низ бояд аз ӯ ибрат гирем.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат аст ва ҳамеша роҳи бахшишро ба бандагони худ пешниҳод мекунад.