سورت شعراء — آیت 82

د معناوي بيان (د کلمو تشريح):

• أَطْمَعُ: هيله لرم، تمنا كوم، اميد لرم.
• خَطِيئَتِي: زما ګناه، زما خطا.
• يَوْمِ الدِّينِ: د حساب او جزا ورځ، د قيامت ورځ.

د آيت تفسير:

حضرت ابراهيم عليه السلام د خپل قوم سره په خپلو خبرو کې وايي: هغه ذات چې زه يې په هيله يم او تمه لرم چې د قيامت په ورځ به زما ګناه وبخښي، هغه هم همدا الله دی. دا د ابراهيم عليه السلام د عاجزۍ او تواضع ښودنه ده، ځکه هغه د خپل رب عبادت کوي او په دې پوهيږي چې بښنه يواځې د الله په لاس کې ده. هغه د خپلو هغو کوچنيو خطاوو يادونه کوي چې د الله د رضا په لاره کې يې کړي وو، لکه د ستايم په اړه وينا، د بت ماتول، او د خپلې مېرمنې په اړه هغه خبره چې د دين د مصلحت لپاره يې کړې وه. خو بيا هم هغه د الله د رحمت هيله لري او په دې ټينګار کوي چې د قيامت په ورځ به يواځې د الله بښنه د نجات سبب شي. دا د ابراهيم عليه السلام د ايمان قوت ښيي چې له يوې خوا د الله په رحمت هيله لري او له بلې خوا د خپلو ګناهونو اعتراف کوي.

فايدې (ګټې):

1. دا آيت موږ ته ښيي چې انبياء کرام هم د الله په رحمت هيله لري او د خپلو ګناهونو اعتراف کوي، نو موږ بايد له الله نه د بښنې هيله ولرو او خپل ځانونه له ګناه نه پاک وګڼو.
2. د قيامت په ورځ به يواځې د الله بښنه د نجات سبب وي، نو موږ بايد په دې ورځ ايمان ولرو او د هغې لپاره تياری وکړو.
3. دا آيت موږ ته د اميد درس راکوي چې که څه هم ګناهونه زموږ په اندازه ډېر وي، خو د الله رحمت له هر څه لوړ دی او هغه د توبې کوونکو بښنه کوي.
4. حضرت ابراهيم عليه السلام د خپل رب په عبادت کې ثابت قدم و او د خپلو خطاوو په يادولو سره يې د الله په وړاندې عاجزي ښودلې، نو موږ هم بايد په عبادت کې ثابت قدم واوسو او د الله په وړاندې عاجزي وکړو.