Сураи Ан-Намль — Оят 21

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• لَأُعَذِّبَنَّهُ: Ҳатман азоб хоҳам дод ӯро.
• عَذَابًا شَدِيدًا: Азоби сахт ва дарднок.
• لَأَذْبَحَنَّهُ: Ҳатман забҳ хоҳам кард ӯро (яъне қурбониҳояш мекунам).
• سُلْطَانٍ مُّبِينٍ: Ҳуҷҷати равшан ва далели ошкор.

1. Тафсири оят:

Ҳазрати Сулаймон (алайҳис-салом) пас аз он ки аз ғайбати Ҳудҳуд (як паррандаи махсус, ки ба ӯ хидмат мекард) огоҳ шуд, фармуд: «Ҳатман ӯро ба азоби сахт гирифтор мекунам, ё ки забҳаш мекунам, ё бояд барои ман далели равшане биёрад, ки узрашро дар ғайбат собит кунад».

Ин оят нишон медиҳад, ки Ҳазрати Сулаймон ҳамчун подшоҳ ва паёмбар ба масъулияти хидматгузорони худ ҷиддӣ муносибат мекард. Ӯ намехост бе сабаб касеро ҷазо диҳад, балки барои ғайбати беузр ҷазои сахт муқаррар кард. Аммо дар ҳамон вақт роҳи узрхоҳиро низ боз гузошт: агар Ҳудҳуд далели равшане барои ғайбаташ биёрад, аз ҷазо озод мешавад.

Ин оят дарси адолат ва масъулиятшиносиро медиҳад. Ҳамчунин нишон медиҳад, ки ҳатто паррандагони хурд дар назди подшоҳи бузург масъулияти худро доранд ва бояд барои амалҳои худ ҷавобгӯ бошанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Адолат ва инсоф: Ҳазрати Сулаймон нахуст узрро қабул мекард ва танҳо баъд аз собит шудани беузрӣ ҷазо медод. Ин ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба дигарон имкони узрхоҳӣ диҳем.
• Масъулиятшиносӣ: Ҳар кас дар ҷомеа вазифа ва масъулияти худро дорад. Хидматгузор бояд вазифаи худро содиқона иҷро кунад.
• Ҳикмати роҳбарӣ: Роҳбар бояд ҳам қатъӣ ва ҳам одил бошад. Ҷазо бояд бо сабаб ва ҳикмат бошад, на бо хашм ва беадолатӣ.
• Қабули узр: Ислом дини узрпазирӣ ва бахшоиш аст. Агар касе далели дуруст биёрад, бояд узраш қабул шавад.
• Илму дониш: Ҳазрати Сулаймон аз ҳолати паррандагони зери дасташ огоҳ буд. Ин нишон медиҳад, ки роҳбар бояд аз ҳоли зердастони худ хабардор бошад.

Ин оят моро ба адолат, масъулиятшиносӣ ва раҳмдилӣ даъват мекунад ва нишон медиҳад, ки Ислом дини ҳикмат ва инсоф аст.