Сураи Ан-Намль — Оят 22

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَمَكَثَ: пас монд, пас таваққуф кард.
• غَيْرَ بَعِيدٍ: муддати каме, вақти начандон дур.
• أَحَطتُ: иҳота кардам, пурра огоҳ шудам, донистам.
• سَبَإٍ: номи сарзамине дар Яман.
• نَبَإٍ: хабари муҳим ва бузург.
• يَقِينٍ: дурусти бешубҳа, қатъӣ.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Ҳудҳуд муддати каме ғоиб буд, бозгашт. Сулаймон (алайҳис-салом) аз ғайбу ҳузураш норозӣ шуд ва ӯро сарзаниш кард. Он гоҳ Ҳудҳуд гуфт: ман аз чизе огоҳ шудам, ки ту аз он огоҳ нашудаӣ, ва аз сарзамини Сабо (ки дар Яман воқеъ аст) барои ту хабари дурусту бешубҳа овардам. Ин изҳор на барои фахр кардан буд, балки барои он буд, ки хабарҳои муҳимми худро ба Сулаймон расонад. Ҳудҳуд аз он чи Сулаймон ва лашкариёнаш надонистанд, огоҳ шуда буд ва хабари қатъии худро овард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худованд ба бандагони худ аз роҳҳое илм медиҳад, ки онҳо гумон намекунанд; ҳатто як паррандаи хурд метавонад хабари бузургеро биёрад.
• Илм ва огоҳӣ неъмати бузурги Худост; ҳар кас ба андозаи дониши худ масъул аст.
• Хоксорӣ ва ростгӯӣ дар гуфтори Ҳудҳуд намунаи хубест барои мӯъминон.
• Худованд ҳатто ашёи хурдро низ дар идораи олами худ истифода мебарад, то бандагонаш бидонанд, ки тадбири Ӯ аз ҳама чиз иҳота дорад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба илм омӯхтан ва ба хабарҳои дуруст такя кардан кӯшем ва аз худписандӣ дурӣ ҷӯем.