Сураи Ан-Намль — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «يَسْجُدُونَ»: саҷда мекунанд, яъне бо хоксорӣ ва ибодат сари худро ба замин мегузоранд.

— «مِن دُونِ اللَّهِ»: ба ҷуз Аллоҳ, яъне ба ғайри Аллоҳ.

— «زَيَّنَ»: ороста кард, зебо ва хушнамо нишон дод.

— «فَصَدَّهُمْ»: пас онҳоро боздошт, монеъ шуд.

— «السَّبِيلِ»: роҳ, ки дар ин ҷо мақсуд роҳи рост ва ҳидоят аст.

1. Тафсири оят:

Сулаймон (алайҳис-салом) барои онҳо хабар дод, ки ӯ занро (маликаи Сабо) ва қавми ӯро ёфт, ки ба ҷои Аллоҳ ба офтоб саҷда мекарданд ва онро ибодат мекарданд. Шайтон аъмоли бади онҳоро — яъне ширк ва гуноҳҳояшонро — дар назарашон зебо ва писандида нишон дода буд, то он ки онҳоро аз роҳи рост ва ҳидоят боздошт. Аз ин сабаб онҳо ба сӯи Аллоҳ ва ягонагии Ӯ роҳ ёфта наметавонанд ва ба тавҳиду ибодати холис ба Аллоҳ ҳидоят намешаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ширк ва парастиши ғайри Аллоҳ роҳи гумроҳӣ аст ва одамро аз роҳи рост дур месозад.

— Шайтон аъмоли бадро дар чашми инсон зебо нишон медиҳад, то ӯро аз ҳақ боздорад; пас бояд ҳушёр бошем ва ба васвасаҳои ӯ фирефта нашавем.

— Ҳидоят танҳо аз ҷониби Аллоҳ аст; ҳар кас ба Аллоҳ рӯй оварад ва аз Ӯ ҳидоят пурсад, Аллоҳ ӯро ба роҳи рост ҳидоят мекунад.

— Ин оят моро ба тавҳид — ягонагии Аллоҳ — даъват мекунад, ки танҳо Ӯро ибодат кунем ва аз ҳар гуна ширк дур бошем.

— Қуръон бо чунин достонҳо роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад ва дилҳоро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҷалб мекунад.