Сураи Ан-Намль — Оят 76

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «يَقُصُّ»: ҳикоят мекунад, баён мекунад, хабар медиҳад.

— «بَنِي إِسْرَائِيلَ»: фарзандони Яъқуб (Исроил), яъне яҳудиён.

— «يَخْتَلِفُونَ»: ихтилоф мекунанд, баҳс мекунанд, дар он ихтилофи назар доранд.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно ин Қуръони Карим, ки бар Муҳаммад (с) нозил шудааст, ба банӣ Исроил ҳақиқатро дар бораи бисёре аз он чизҳое, ки онҳо дар он ихтилоф мекунанд, баён мекунад. Онҳо дар бисёр масъалаҳои динӣ ва таърихӣ ихтилофи назар доштанд ва ҳақро аз ботил ҷудо карда наметавонистанд. Ин Қуръон ҳақро равшан баён мекунад ва каҷравиҳои онҳоро ошкор месозад. Масалан, онҳо дар бораи Ҳазрати Исо (а) ихтилофи шадид доштанд: баъзеҳо ӯро худо медонистанд, баъзеҳо фарзанди Худо, баъзеҳо ҷодугар ва баъзеҳо дурӯғгӯй мешумурданд. Қуръон ҳақиқатро дар бораи ӯ баён кард, ки ӯ банда ва паёмбари Худост. Ҳамин тавр, ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон манбаи ҳақ ва равшангари ихтилофҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Қуръони Карим китоби ҳақ аст ва ҳақиқатро дар ҳар масъалае, ки мардум дар он ихтилоф мекунанд, равшан баён мекунад.

— Ин оят далели ростқавлии Қуръон ва паёмбари Худо (с) аст, зеро ӯ аз донишҳои пешина хабар медод, ки худ аз худ наметавонист бидонад.

— Қуръон барои ҳалли ихтилофҳо ва рафъи шубҳаҳо роҳнамост.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон рӯ орем ва ҳақро аз он ҷӯем, на аз гуфторҳои одамон.

— Қуръон раҳматест барои ҳамаи мардум, ки онҳоро аз гумроҳӣ ба роҳи рост ҳидоят мекунад.