Сураи Ан-Намль — Оят 77

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҳудан»: роҳнамоӣ ва нишондиҳандаи роҳи рост.

— «Раҳмат»: марҳамат ва неъмате, ки аз ранҷу азоб раҳоӣ мебахшад.

— «Муъминон»: онҳое, ки ба Худо ва паёмбараш бовар доранд ва ба он чи фармуда шудааст, амал мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ин Қуръони Карим барои мардум роҳнамоист аз гумроҳӣ ба сӯи роҳи рост, ва марҳамату неъматест, ки аз азобу ҳалокат раҳоӣ мебахшад. Ин ҳидоят ва раҳмат махсус ба муъминон аст — онҳое, ки ба он имон овардаанд, тасдиқ кардаанд ва ба аҳкоми он амал мекунанд. Зеро онҳо ҳастанд, ки аз ин Қуръон баҳра мегиранд ва дар дунёву охират аз он суд мебинанд. Ҳар касе, ки пайи онро гирад ва ба он амал кунад, роҳи дурустро меёбад ва аз азоби Худо наҷот меёбад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат аст барои ҳамаи инсонҳо, аммо баҳрамандии ҳақиқӣ аз он бахши муъминон аст.

— Имон ва амал ба Қуръон сабаби расидан ба роҳи рост ва раҳмати Худо мегардад.

— Қуръон на танҳо китоби роҳнамоӣ, балки марҳаматест, ки инсонро аз гумроҳӣ ва азоб наҷот медиҳад.

— Ҳар касе, ки ба Қуръон рӯй оварад ва аз он пайравӣ кунад, дар дунёву охират комёб мешавад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод қабул кунем, ба он имон оварем ва дар зиндагии худ ба он амал кунем, то аз раҳмату ҳидояти он баҳраманд гардем.