Сураи Аль-Касас — Оят 53

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Ютло»: хонда мешавад.

— «Омана»: имон овардем, бовар кардем.

— «ал-Ҳаққ»: ростӣ, дурустӣ, ҳақиқат.

— «Муслимин»: таслимшудагон ба Аллоҳ, итоаткунандагон ба фармони Ӯ.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки ин Қуръон бар касоне хонда мешавад, ки пеш аз ин китобҳои осмонӣ ба онҳо дода шуда буд, мегӯянд: «Ба ин Қуръон имон овардем ва ба он амал мекунем. Ҳамоно ин Қуръон ҳақ аст ва аз ҷониби Парвардигори мо фурӯ фиристода шудааст, дар он ҳеҷ шакке нест. Мо пеш аз нозил шудани ин Қуръон низ ба Аллоҳ таслим шуда, ба ягонагии Ӯ имон доштему ба паёмбарони пешин бовар карда будем. Дар ҳақиқат, дини Аллоҳ аз оғоз то анҷом яке аст ва он Ислом мебошад».

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки аҳли китоб — касоне, ки пеш аз Қуръон ба китобҳои осмонӣ имон оварда буданд — ҳангоми шунидани Қуръон фавран онро тасдиқ мекунанд ва ба он имон меоранд. Ин далели равшани он аст, ки Қуръон каломи ҳақиқии Аллоҳ аст ва бо китобҳои пешин мувофиқ аст.

— Қуръон ҳақ аст ва аз ҷониби Парвардигор нозил шудааст; ҳар касе, ки бо дили кушод ба он гӯш диҳад, ҳақиқаташро эҳсос мекунад ва ба он имон меорад.

— Ислом дини ҳамаи паёмбарон аст; ҳамаи онҳо ба як Аллоҳ даъват кардаанд. Ин ваҳдати динӣ нишон медиҳад, ки Ислом дини фитрӣ ва ҷовидонӣ аст, ки ҳамаи одамонро ба сӯи худ мехонад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бисёр хонем ва ба он гӯш диҳем, зеро шунидани он дилҳоро равшан ва имонро қавӣ мегардонад.

— Ҳар касе, ки пеш аз шунидани Қуръон ба Аллоҳ таслим шуда бошад, ҳангоми шунидани он имон ва бовариаш боз ҳам зиёд мешавад. Ин моро водор мекунад, ки ҳамеша ба сӯи Аллоҳ таслим шавем ва аз дини Ӯ пайравӣ кунем.