Сураи Аль-Касас — Оят 52

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ»: ба онҳо китоб додем, яъне Таврот ва Инҷилро ато кардем.

— «مِن قَبْلِهِ»: пеш аз он, яъне пеш аз нозил шудани Қуръон.

— «هُم بِهِ يُؤْمِنُونَ»: онҳо ба он (Қуръон ва Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам) имон меоваранд.

1. Тафсири оят:

Он касоне аз аҳли китоб — яҳудиён ва насоро — ки китобҳои осмониро пеш аз нозил шудани Қуръон дарёфт карда буданд ва ба онҳо имон доштанд, ба Қуръони Карим ва ба Паёмбари Худо (с) имон меоваранд. Ин имон аз он сабаб аст, ки онҳо дар китобҳои худ хабар ва сифатҳои Қуръон ва Паёмбарро меёбанд, ки бо он чизҳое, ки бар онҳо нозил шуда буд, мувофиқат мекунад. Онҳое, ки китобҳои худро таҳриф накардаанд ва бар имон устувор мондаанд, ҳақиқатро мешиносанд ва ба он имон меоранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ва Паёмбари Худо (с) дар китобҳои пешина зикр шуда буданд ва ин далели ҳақ будани ислом аст.

— Онҳое, ки дар ҷустуҷӯи ҳақиқат ва ростӣ ҳастанд, ҳатто агар аз аҳли китоб бошанд ҳам, ҳақро қабул мекунанд ва ба он имон меоранд.

— Имон ба Қуръон ва Паёмбар (с) сабаби наҷот ва саодат аст, ва ҳар касе ки бо дили пок ва бе таассуб ба ислом назар кунад, ҳақиқатро мебинад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо тадаббур хонем ва дар он андеша кунем, то ба ҳақиқати он бештар пай барем ва имонамон қавӣ гардад.