Сураи Аль-Касас — Оят 54

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أُولَٰئِكَ: онҳо, ин гурӯҳи одамон.
• يُؤْتَوْنَ: дода мешаванд, ато карда мешавад ба онҳо.
• أَجْرَهُم: подоши онҳо, савоби амалҳояшон.
• مَرَّتَيْنِ: ду бор, ду маротиба.
• بِمَا صَبَرُوا: ба сабаби он ки сабр карданд.
• يَدْرَءُونَ: дур мекунанд, нест мекунанд, бартараф месозанд.
• بِالْحَسَنَةِ: бо амали нек, бо кори хайр.
• السَّيِّئَةَ: бадӣ, гуноҳ, амали зишт.
• وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ: ва аз он чизе ки Мо ба онҳо рӯзӣ додаем.
• يُنفِقُونَ: сарф мекунанд, инфоқ мекунанд дар роҳи хайр.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи гурӯҳе аз бандагони солеҳи Худо сухан мегӯяд, ки Худованди Мутаъол онҳоро бо сифатҳои некӯ тавсиф кардааст. Онҳо касоне ҳастанд, ки ба китоби осмонии пешинаи худ имон оварданд ва ҳангоме ки Паёмбари Ислом (с) ба рисолат фиристода шуд, ба ӯ низ имон оварданд. Барои ҳамин Худованд ба онҳо подоши амалҳояшонро ду маротиба медиҳад: як бор барои имон ба китоби аввалинашон ва бори дигар барои имон ба Қуръони Карим. Ин подоши дучанд ба сабаби сабрест, ки онҳо дар роҳи имон ва амал ба шариатҳо нишон доданд.

Аз сифатҳои дигари ин бандагони солеҳ ин аст, ки онҳо бадиро бо некӣ дур мекунанд. Яъне ҳангоме ки касе ба онҳо бадӣ мекунад ё гуноҳе содир мешавад, онҳо бо амалҳои некӯ ва хислатҳои ҳамида онро бартараф месозанд ва ба ҷои бадӣ некӣ мекунанд. Инчунин аз он чизе ки Худованд ба онҳо рӯзӣ додааст, дар роҳи хайр ва некӯкорӣ сарф мекунанд — хоҳ садақа бошад, хоҳ кӯмак ба ниёзмандон ва хоҳ инфоқ дар роҳи Худо.

Ҳамин тавр, ин оят се хислати асосии ин бандагони солеҳро зикр мекунад: сабр дар роҳи имон, дур кардани бадӣ бо некӣ ва инфоқ кардан аз он чи Худованд рӯзӣ додааст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худованди Мутаъол барои бандагони сабур ва боимон подоши дучанд омода кардааст, ки ин нишонаи лутфу карам ва адолати Ӯст.
• Сабр дар роҳи имон ва амали нек сабаби афзун шудани савоб ва баланд шудани дараҷот дар назди Худованд мегардад.
• Ислом даъват мекунад, ки одамӣ бадиро бо некӣ ҷавоб диҳад, на бо бадӣ. Ин хислат сабаби пок шудани дилҳо ва паҳн шудани сулҳу оромӣ дар ҷомеа мешавад.
• Инфоқ кардан аз мол дар роҳи Худо яке аз беҳтарин амалҳост, ки бандаро ба Худованд наздик мекунад ва баракатро дар ризқу рӯзӣ зиёд месозад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини раҳмат, некӯкорӣ ва сабр аст ва ҳар касе ки ба он пайравӣ кунад, подоши бузург дар назди Худованд хоҳад дошт.
• Ҳамаи ин сифатҳо моро тарғиб мекунанд, ки ба Қуръон ва таълимоти исломӣ боз ҳам бештар маҳкам бичаспем ва дар зиндагӣ аз онҳо пайравӣ кунем.