Surat Al-Qasas — Ayat 77

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• وَابْتَغِ : goleka, upayakna, lan nggolekana kanthi tenanan.
• فِيمَا آتَاكَ اللَّهُ : ing bab apa kang wis diparingake dening Allah marang kowe.
• الدَّارَ الْآخِرَةَ : omah ing akherat, yaiku swarga.
• وَلَا تَنسَ : lan aja lali.
• نَصِيبَكَ : bagianmu, jatahmu.
• مِنَ الدُّنْيَا : saka donya.
• وَأَحْسِن : lan gawea kabecikan.
• كَمَا أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ : kaya dene Allah wis gawe kabecikan marang kowe.
• وَلَا تَبْغِ : lan aja ngupaya, aja nggoleki.
• الْفَسَادَ : karusakan, kerusakan, tumindak ala.
• فِي الْأَرْضِ : ing bumi.
• إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ : satemene Allah ora seneng marang wong-wong kang gawe karusakan.

2) Katrangan tafsir ayat:

Ayat iki isine pitutur kanggo wong kang wis diparingi kanugrahan dening Allah, yaiku Qarun, nanging uga dadi piwulang kanggo kabeh umat Islam. Allah paring pituduh supaya wong kang duwe bandha lan nikmat aja mung mikirake donya wae, nanging kudu ngupaya kanggo akherat. Tegese, bandha kang wis diparingake dening Allah iku kudu digunakake kanggo ngibadah, taqwa, lan nindakake kabecikan, supaya entuk ganjaran ing akherat. Ora mung kanggo numpuk bandha utawa pamer.

Nanging, ayat iki uga ngelingake supaya aja lali marang bagian ing donya. Tegese, wong Islam iku kena mangan, ngombe, nganggo sandhangan kang prayoga, lan ngrasakake nikmating donya, nanging ora kena kakehan utawa boros. Kabeh iku kudu ditindakake kanthi cara kang halal lan ora ngluwihi wates.

Salajengipun, Allah paring dhawuh supaya padha gawe kabecikan marang liyan, kaya dene Allah wis paring kabecikan marang kita. Kabecikan iku bisa awujud sedekah, tetulung marang wong kang butuh, lan tumindak becik marang sesama. Dadi, wong kang diparingi bandha aja mung mikirake awake dhewe, nanging uga kudu migunani kanggo wong liya.

Allah uga nglarang kita ngupaya karusakan ing bumi. Karusakan iku ora mung awujud ngrusak alam, nanging uga tumindak maksiat, nglanggar dhawuhe Allah, lan nindakake dosa. Wong kang nindakake maksiat iku sejatine wis gawe karusakan ing bumi. Allah ora seneng marang wong-wong kang tumindak ala lan gawe karusakan, malah Panjenengane sengit marang tumindak kang kaya mangkono.

Dadi, ayat iki mulangake supaya kita padha seimbang ing urip: ngupaya akherat kanthi nggunakake bandha kanggo kabecikan, nanging uga ora nglirwakake kabutuhan donya kanthi cara kang halal lan ora kakehan. Kita uga kudu tumindak becik marang liyan lan aja nindakake karusakan ing bumi.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Ayat iki mulangake supaya kita ora mung mikirake donya wae, nanging uga kudu mikirake akherat. Bandha lan nikmat kang diparingake dening Allah iku kudu digunakake kanggo ngibadah lan kabecikan.
• Wong Islam iku kena ngrasakake nikmating donya, nanging kudu kanthi cara kang halal lan ora kakehan. Ora kena boros utawa pamer.
• Kita kudu padha tetulung lan gawe kabecikan marang liyan, kaya dene Allah wis paring kabecikan marang kita. Iki nuduhake yen Islam iku agama kang ngajak umate supaya dadi wong kang migunani.
• Ayat iki ngelingake supaya kita aja nindakake maksiat lan karusakan ing bumi. Maksiat iku ora mung ngrusak awake dhewe, nanging uga ngrusak masyarakat lan lingkungan.
• Allah ora seneng marang wong kang gawe karusakan. Dadi, kita kudu ngupaya dadi wong kang tansah nindakake kabecikan lan ngedohi tumindak ala.
• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama kang ngajak umate supaya urip seimbang: ora mung mikirake akherat nganti nglirwakake donya, lan ora mung mikirake donya nganti lali akherat.
• Kanthi nindakake kabeh iku, kita bakal entuk katresnan lan ridhone Allah, lan urip kita bakal dadi luwih berkah lan migunani kanggo kabeh.