Сураи Аль-Анкабут — Оят 35

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «تَرَكْنَا»: боқӣ гузоштем, мондем.
• «آيَةً»: нишона, аломат, ибрат.
• «بَيِّنَةً»: равшан, ошкор, возеҳ.
• «لِّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ»: барои мардуме, ки ақл меварзанд ва андеша мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо аз он деҳа — яъне аз шаҳри қавми Лут (алайҳис-салом), ки онро ҳалок кардем — нишонае равшан ва ошкор боқӣ гузоштем. Ин нишона осори хонаҳои вайрона ва харобаҳои онҳост, ки то имрӯз боқӣ мондаанд. Ин осор барои мардуме, ки ақл меварзанд ва андеша мекунанд, ибрат ва пандомӯз аст. Зеро танҳо соҳибони ақл ҳастанд, ки аз чунин нишонаҳо ибрат мегиранд ва дар бораи сарнавишти гуноҳкорон андеша мекунанд. Онҳо мебинанд, ки чӣ гуна қавме ба сабаби гуноҳҳои зишт ва нофармонии худ нобуд шуданд, ва аз ин сабақ меомӯзанд, то ба ҳамон роҳ нараванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръони Карим таърихи гузаштагонро барои ибрат ва панд овардааст, то мо аз сарнавишти онҳо омӯзем ва роҳи некиро интихоб кунем.
• Худованд осори ҳалокати гуноҳкоронро боқӣ мегузорад, то мардум бибинанд ва биандешанд, ки гуноҳ ва нофармонӣ ба ҳалокат мебарад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ақл ва андеша неъмати бузурги Худованд аст ва бояд онро дар роҳи хайр ва ибрат истифода барем.
• Ислом дини андеша ва тафаккур аст, на дини бехабарӣ ва ғафлат. Қуръон моро ба тадаббур ва андеша дар бораи нишонаҳои Худо даъват мекунад.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар касе бо ақл ва дили кушод ба Қуръон ва нишонаҳои Худо назар кунад, роҳи ҳақро пайдо мекунад ва аз азоби Худо наҷот меёбад.