Сураи Аль-Анкабут — Оят 36

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «مَدْيَن» — номи шаҳр ё қавмест, ки дар он ҷо зиндагӣ мекарданд.
• «أَخَاهُمْ» — бародари онҳо дар насаб, яъне аз худи онҳо буд, на бегона.
• «اعْبُدُوا» — ибодат кунед, танҳо Худоро парастиш намоед.
• «ارْجُوا» — умедвор бошед ва интизорӣ кашед.
• «تَعْثَوْا» — фасод накунед, харобӣ ва бадӣ паҳн накунед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Мо ба сӯи мардуми Мадян бародарашон Шуайбро (алайҳис-салом) фиристодем. Ӯ ба қавми худ гуфт: «Эй қавми ман! Танҳо Худоро ибодат кунед ва барои ибодати худ подоши рӯзи охиратро умедвор бошед. Дар замин фасод накунед ва ба гуноҳу бадкорӣ рӯй наоред, балки аз гуноҳҳо тавба кунед ва ба сӯи Худо баргардед».

Шуайб (алайҳис-салом) қавми худро ба ду асл даъват кард: якум, ибодати холисона барои Худои ягона, ва дуюм, умедвор будан ба подоши рӯзи қиёмат. Ҳамчунин онҳоро аз фасод дар замин, аз паҳн кардани гуноҳ ва бадкорӣ боздошт. Яъне ӯ мехост, ки қавмаш ҳам дар ибодат ростқавл бошанд ва ҳам дар амал покдоман бошанд, то дар дунё ва охират наҷот ёбанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳамаи паёмбарон мардумро ба як асл — ибодати Худои ягона — даъват мекарданд.
• Паёмбар аз худи қавм буданашон воситаи наздикӣ ва муҳаббат аст, то мардум суханашро қабул кунанд.
• Ибодат бояд бо умед ба рӯзи охират ҳамроҳ бошад, то инсон бо ихлос ва умед амал кунад.
• Ислом дини покӣ ва ободоният аст, на дини фасод ва харобӣ. Ҳар гуна гуноҳ ва бадкорӣ дар замин манъ аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба сӯи Худо тавба кунем ва аз фасод дурӣ ҷӯем.
• Ин оят мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад, зеро ислом дини адолат, покӣ ва наҷот аст.