Sura Al-Ankabut — Werset 40

Znaczenie słów:

• حَاصِبًا – wiatr niosący drobne kamyki, które rażą jak grad.
• الصَّيْحَةُ – potężny, przerażający dźwięk (krzyk) zesłany przez Allaha.
• خَسَفْنَا – sprawiliśmy, że ziemia zapadła się i pochłonęła ich.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Allah – Wysławiony i Najwyższy – przypomina, że ukarał każdą z tych wspólnot za jej grzechy, w sposób odpowiedni do tego, co popełnili. Niektórzy z nich zostali zniszczeni przez wiatr niosący kamienie – jak lud Lota, na którego zesłano deszcz kamieni z palonej gliny. Innych pochwycił przerażający krzyk – jak lud Saliha (Samud) i lud Szu'ajba. Byli i tacy, których ziemia pochłonęła – jak Karun i jego towarzysze. A innych zatopiliśmy w wodzie – jak lud Noego oraz faraona z jego wojskami.

Allah podkreśla, że nie uczynił im żadnej niesprawiedliwości, karząc ich – nie zniszczył ich za grzechy innych ani bez powodu. To oni sami wyrządzili sobie krzywdę, ponieważ odrzucili prawdę, trwali w nieposłuszeństwie i oddawali cześć innym niż Allah, mimo że obdarzył ich licznymi dobrodziejstwami. Zapracowali więc na swoją zgubę własnymi czynami.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Allah jest absolutnie sprawiedliwy – nie karze nikogo bez powodu, a Jego kara jest zawsze konsekwencją czynów człowieka.
2. Różnorodność kar pokazuje wszechmoc Allaha – On może zniszczyć stworzenia na wiele sposobów, a nikt nie zdoła uciec przed Jego wolą.
3. Człowiek, który trwa w grzechu, nie krzywdzi Allaha, lecz sam siebie – dlatego każdy powinien uważać na swoje postępowanie.
4. Historia tych narodów jest ostrzeżeniem dla nas – jeśli powtórzymy ich błędy, spotka nas podobny los, chyba że Allah okaże nam miłosierdzie.
5. Werset uczy pokory wobec potęgi Stwórcy i zachęca do szybkiej skruchy, zanim nadejdzie kara.