Сураи Аль-Анкабут — Оят 58

1. Маънои калимаҳо:

• آمَنُوا — имон оварданд, яъне ба Аллоҳ ва Расулаш бовар карданд.
• عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ — амалҳои некӯ ва шоистаро анҷом доданд, яъне амалҳое, ки ба Аллоҳ наздик месозанд.
• لَنُبَوِّئَنَّهُم — албатта, онҳоро ҷой медиҳем ва сокин мегардонем.
• غُرَفًا — ғурфаҳо, хонаҳои баланду олӣ дар биҳишт.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ — аз зери онҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• خَالِدِينَ فِيهَا — ҷовидона дар он ҷо мемонанд, ҳеҷ гоҳ аз он берун намешаванд ва нест намешаванд.
• نِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ — чи некӯст подоши амалкунандагон!

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин ояти карима хабар медиҳад, ки онҳое, ки ба Аллоҳ ва Расули Ӯ имон овардаанд ва амалҳои некӯ ва шоистаро анҷом додаанд — яъне амалҳое, ки ба Аллоҳ наздик месозанд — Аллоҳи Таъоло онҳоро дар биҳишт дар ғурфаҳо ва хонаҳои баланду олӣ ҷой медиҳад. Аз зери ин ғурфаҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд, ки обашон ширин ва пок аст. Онҳо дар ин неъматҳо ҷовидона мемонанд, ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун намешаванд ва неъматҳояшон қатъ намегардад. Ин подоши некӯ ва олиест барои онҳое, ки ба фармони Аллоҳ амал кардаанд ва аз бандагии Ӯ рӯй нагардонидаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки имон ва амали солеҳ ду болораи асосии саодати дунёву охиратанд. Ҳар касе ба Аллоҳ имон оварад ва амалҳои некӯ анҷом диҳад, Аллоҳи Таъоло барои ӯ ҷойи олие дар биҳишт омода кардааст.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки меҳнату заҳмати дунё беподош намемонад. Ҳар амали неке, ки барои ризои Аллоҳ анҷом дода шавад, дар охират бо подоши бузург ҷуброн мегардад.
• Ин оят моро ба сӯи амалҳои солеҳ ва покизагӣ ҳидоят мекунад ва мефаҳмонад, ки роҳи саодати абадӣ дар имон ва амали нек аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки биҳишт ҷойи ҷовидонӣ аст, на ҷойи гузаро. Ҳар касе ба он дохил шавад, дигар ҳеҷ гоҳ аз он берун намеравад ва неъматҳои он ба охир намерасад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки подоши Аллоҳ барои амалкунандагон бениҳоят некӯ ва олист, ва ин боиси он мегардад, ки мо ба бандагии Аллоҳ ва амалҳои солеҳ шавқу рағбати бештар пайдо кунем.