سوره عنکبوت — آیه 66

معانی کلمات:

• لِيَكْفُرُوا: تا اینکه ناسپاسی کنند و کفران نعمت نمایند.
• آتَيْنَاهُمْ: آنچه به آنان عطا کردیم (از نعمتهای خود و اموال و اولاد).
• وَلِيَتَمَتَّعُوا: و تا بهرهگیرند و لذت ببرند (از متاع زودگذر دنیا).
• فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ: پس بهزودی خواهند دانست (نتیجه و عاقبت این کار را).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به سرنوشت کسانی اشاره میکند که در سختیها و گرفتاریها، بهویژه هنگام ترس از غرق شدن در دریا، دست به دعا برمیدارند و با اخلاص، خدا را میخوانند و او را یگانه میدانند؛ اما همین که خداوند آنان را نجات داد و به خشکی رساند و آرامش و امنیت را به آنان بازگرداند، دوباره به شرک و کفران بازمیگردند و نعمتهای الهی را فراموش میکنند.

این رفتار آنان نه از روی نادانی، بلکه از روی سرکشی و عناد است؛ زیرا هدف نهایی آنان این است که نعمتهای خداوند را کفران کنند و از لذتهای زودگذر دنیا بهره ببرند. آنان فکر میکنند که با این کار میتوانند از حساب و کتاب الهی رهایی یابند، اما غافل از آنکه خداوند همه چیز را میداند و بهزودی عاقبت این ناسپاسی و سرکشی را خواهند دید. این جمله، تهدیدی جدی و هشداری صریح برای آنان است که عاقبت این رفتار، عذاب و خواری در دنیا و آخرت خواهد بود.

فواید و درسهای آیه:

• انسان در سختیها به یاد خدا میافتد و اخلاص پیدا میکند، اما باید این اخلاص را در آسایش و راحتی نیز حفظ کند؛ چرا که ایمان واقعی، ایمانی است که در همه حال ثابت و استوار باشد.
• کفران نعمت، یکی از بزرگترین گناهان است و انسان را از مسیر بندگی و شکرگزاری دور میکند.
• لذتهای دنیوی اگر با ناسپاسی و گناه همراه باشند، پایدار نیستند و سرانجام به حسرت و عذاب تبدیل میشوند.
• این آیه به ما میآموزد که در برابر نعمتهای الهی، شکرگزار باشیم و از آنها در مسیر رضایت خداوند استفاده کنیم، نه در راه نافرمانی و سرکشی.