سوره آل عمران — آیه 127

معانی کلمات:

• «لِيَقْطَعَ»: تا اینکه نابود کند و از بیخ و بن برکند.
• «طَرَفًا»: گروهی و دستهای.
• «يَكْبِتَهُمْ»: آنان را خوار و ذلیل گرداند و به آنان غم و اندوه وارد کند.
• «خَائِبِينَ»: ناامیدان و زیاندیدگانی که به مقصود خود نرسیدهاند.

تفسیر آیه:

این آیه شریفه بیانگر حکمت و هدف نصرت الهی در غزوه بدر است. خداوند متعال پیروزی را به مؤمنان عطا کرد تا دو هدف بزرگ تحقق یابد: نخست، نابودی گروهی از کافران و مشرکان با کشته شدنشان در میدان جنگ، چنانکه در روز بدر هفتاد تن از سران کفر به هلاکت رسیدند. دوم، خوار کردن و اندوهگین ساختن گروه دیگری از آنان که از کشته شدن نجات یافتند؛ به گونهای که با شکست و ذلت، ناامید و سرافکنده به مکه بازگشتند و نتوانستند به هیچیک از اهداف شوم خود دست یابند. این چنین خداوند با این پیروزی، عزت اسلام و مسلمانان را آشکار ساخت و پایههای کفر و شرک را سست گردانید.

فواید و پیامهای آیه:

• نصرت الهی همیشه همراه با حکمت است و خداوند یاری خود را برای عزت دین و خواری کفر قرار میدهد.
• مؤمنان باید بدانند که پیروزیهای آنان تنها به حول و قوه الهی است و نباید به امکانات مادی خود مغرور شوند.
• این آیه مژدهای برای مسلمانان است که خداوند هرگز بندگان مؤمن خود را در برابر دشمنانشان تنها نمیگذارد و عاقبت کار کافران، ناامیدی و خواری خواهد بود.
• درس عبرتی است برای همه کسانی که با حق دشمنی میکنند که سرانجام آنان شکست و ذلت است، حتی اگر موقتاً قدرتنمایی کنند.