Surja Ali-Imran — Ajet 167

Kuptimet e fjalëve:

• "Nafakun" (nifak): hipokrizia, d.m.th. shfaqja e besimit në publik dhe fshehja e mosbesimit në zemër.
• "Edfa'u": zmbrapsni armikun dhe mbroni veten dhe nderin tuaj, edhe nëse nuk luftoni për fenë.
• "Aqreb": më afër.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar tregon se ajo që u ndodhi besimtarëve në Betejën e Uhudit ishte me urtësi të madhe: për të dalluar besimtarët e sinqertë nga hipokritët. Kur hipokritëve – si Abdullah ibn Ubeyj dhe shokët e tij, të cilët u tërhoqën nga beteja – u tha nga besimtarët: "Ejani të luftoni në rrugën e Allahut, ose të paktën zmbrapsni armikun dhe mbroni veten tuaj!", ata u përgjigjën me gënjeshtër: "Sikur ta dinim se do të kishte luftë, do t'ju kishim ndjekur patjetër." Por ata gënjyen, sepse e dinin mirë se do të kishte luftë dhe u tërhoqën nga frika dhe dobësia.

Allahu i Lartësuar e zbuloi të vërtetën e tyre, duke thënë se ata në atë ditë ishin më afër mosbesimit sesa besimit, sepse veprat dhe qëndrimet e tyre tregonin atë që fshihnin në zemrat e tyre. Ata thoshin me gojët e tyre atë që nuk e kishin në zemrat e tyre – shfaqnin besim që nuk ekzistonte – dhe Allahu i di më së miri fshehtësitë e tyre dhe atë që fshehin në gjokset e tyre, dhe do t'i shpërblejë për atë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Sinqeriteti në besim është thelbi i fesë; Allahu i di zemrat dhe nuk i pranon veprat pa sinqeritet, ndaj duhet ta pastrojmë besimin tonë nga çdo hipokrizi.
2. Urtësia e sprovave – Allahu i sprovon robërit e Tij për të dalluar besimtarin e vërtetë nga ai që pretendon, sepse sprova zbulon realitetin e njerëzve.
3. Paralajmërim nga hipokrizia – ky ajet na tërheq vërejtjen që të mos jemi si hipokritët që thonë me gojë atë që nuk e kanë në zemër, sepse Allahu i di fshehtësitë dhe do t'i llogarisë të gjitha.
4. Nxitje për sakrificë dhe mbrojtje të fesë – besimtari i vërtetë nuk tërhiqet nga lufta për të vërtetën, por nxiton me zemër të sinqertë, duke kërkuar shpërblimin tek Allahu.