ሱረቱ አል-ኢምራን — አንቀጽ 167

የቃላት ማብራሪያ፦

• نَافَقُوا (ናፈቁ)፦ ከልባቸው ያልሆነውን እምነት በአፋቸው በመናገር ሁለት ፊት መሆንን ይገልጻል።
• ادْفَعُوا (ኢድፈዑ)፦ በጦርነቱ በመሳተፍ ወይም ቁጥራችሁን በማብዛት ሙስሊሞችን ከጠላት መከላከል ማለት ነው።
• أَقْرَبُ (አቅረቡ)፦ ይበልጥ ቅርብ የሆኑ ማለት ነው።
• يَكْتُمُونَ (የክቱሙን)፦ በልቦናቸው ውስጥ የሚደብቁትን ሁሉ ማለት ነው።

የአንቀጹ ትርጓሜ፦

አላህ ሁሉን የሚያውቅ ጌታ መሆኑን ለማሳየትና የሁለት ፊት ሰዎችን ሁኔታ ለመግለጽ ይህች አንቀጽ ወረደች። እነዚህ ሰዎች በኡሁድ ጦርነት ወቅት ከሙስሊሞች ተለይተው የቀሩ ሲሆን፣ እምነታቸው ውሸት መሆኑን ገለጡ። ሙስሊሞች ለእነሱ፦ «ኑ፣ በአላህ መንገድ ተዋጉ፣ ወይም ቁጥራችሁን በማብዛት ሙስሊሞችን ከጠላት ከለሉ» ቢሏቸውም፣ እነሱ ግን፦ «ጦርነት እንደሚደረግ ብናውቅ ኖሮ ተከትለን ነበር» አሉ። በዚህ ቃላቸው ጦርነቱን አምነው አልነበረም፤ ምክንያቱም በልባቸው ያለው ነገር ከአፋቸው የሚናገሩት ነገር ፍጹም የተለየ ነበር። በዚያ ቀን ከእምነት ይልቅ ወደ ክህደት የቀረቡ ነበሩ፤ ምክንያቱም በአፋቸው የሚናገሩት ነገር በልቦናቸው ውስጥ ስለሌለ ነው። አላህ ግን በልቦናቸው ውስጥ የሚደብቁትን ሁሉ በዝርዝር ያውቃል፤ ምንም ነገር ከእርሱ አይሰወርም።

ይህች አንቀጽ ለእኛ ትልቅ ትምህርት ትሰጣለች፦ እምነት በአፍ ብቻ የሚነገር ቃል አይደለም፤ እምነት በልብ ውስጥ ሰርጾ የሚኖር፣ በተግባር የሚታወቅ ነው። አላህ ልቦናችንን ሁሉ የሚያውቅ ጌታ ነውና በእርሱ ፊት በውሸት መቆም አያዋጣም። እውነተኛ እምነት ያለው ሰው በችግር ጊዜ ከእምነቱ አይለይም፤ በልቡ ያለውን በአፉ ይናገራል፣ በአፉ የሚናገረውንም በተግባሩ ያረጋግጣል። እኛም ልቦናችንን ከሁለት ፊትነትና ከውሸት ነጻ አድርገን በንጹህ እምነት ወደ አላህ እንቅረብ።