Сураи Аль Имран Оят 168 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ба онон, ки аз ҷанг бозистоданд ва дар бораи бародарони…

Аль Имран · 168/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

الَّذِينَ قَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ وَقَعَدُوا لَوْ أَطَاعُونَا مَا قُتِلُوا ۗ قُلْ فَادْرَءُوا عَنْ أَنفُسِكُمُ الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ ۝١٦٨

🔤 Transliteration

Allazeena qaaloo liikhwaanihim wa qa`adoo law ataa`oonaa maa qutiloo; qul fadra`oo`an anfusikumul mawta in kuntum saadiqeen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Ба онон, ки аз ҷанг бозистоданд ва дар бораи бародарони худ гуфтанд, ки агар сухани моро шунида буданд кушта намешуданд, бигӯ: «Агар рост мегӯед, маргро аз худ биронед!»

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

«الَّذِينَ قَالُوا»: онон гуфтанд — ишора ба мунофиқон аст.
«لِإِخْوَانِهِمْ»: ба бародаронашон — дар ин ҷо бародарии насабӣ (хешу табор) мақсуд аст, на бародарии динӣ.
«وَقَعَدُوا»: ва нишастанд — яъне аз ҷанг канора гирифтанд ва дар хонаҳо монданд.
«لَوْ أَطَاعُونَا»: агар ба мо итоат мекарданд — яъне агар аз суханони мо итоат карда, ба ҷанг намерафтанд.
«مَا قُتِلُوا»: кушта намешуданд.
«فَادْرَءُوا»: пас дафъ кунед / дур кунед.
«عَنْ أَنفُسِكُمُ الْمَوْتَ»: аз худи шумо маргро.
«إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ»: агар шумо ростгӯй бошед.

Тафсири оят:

Ин оят дар бораи гурӯҳе аз мунофиқон аст, ки худашон аз ҷанг канора гирифта, дар хонаҳо нишастанд ва ба хешу табори худ, ки дар ҷанги Уҳуд ба шаҳодат расида буданд, мегуфтанд: «Агар онҳо ба мо итоат мекарданд ва ба ҷанг намерафтанд, кушта намешуданд». Онҳо гумон мекарданд, ки нишастан дар хона ва канорагирӣ аз ҷанг сабаби наҷот аз марг аст ва ҳамин ақидаи ботилро ба дигарон ҳам талқин мекарданд.

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: ба онҳо бигӯ: «Агар шумо дар даъвои худ ростгӯй ҳастед, ки нишастан ва канорагирӣ аз ҷанг шуморо аз марг наҷот медиҳад, пас маргро аз худи шумо дафъ кунед ва дур созед». Яъне агар шумо метавонед бо ҳила ва тадбири худ маргро аз худ дур кунед, ҳамон тавр кунед, то равшан шавад, ки марг ба фармони Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад. Ҳамин тавр, даъвои онҳо, ки гӯё итоат накардан ба ҷанг сабаби наҷот мешавад, ботил аст.

Ин оят нишон медиҳад, ки аҷал ва марг ба дасти Худованд аст ва ҳеҷ тадбир ва ҳилае наметавонад онро тағйир диҳад. Ҳамчунин, онҳое, ки аз ҷиҳод ва амри Худованд канора мегиранд, набояд гумон кунанд, ки бо ин кор умри худро дароз мекунанд ё аз марг наҷот меёбанд.

Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад ва ақидаҳои ботилро ислоҳ менамояд.
Худованд одамонро ба андеша ва тафаккур даъват мекунад, то фурӯ нараванд ба гумонҳои беасос.
Ин оят таълим медиҳад, ки марг ва ҳаёт танҳо ба дасти Худованд аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз қазои Ӯ фирор кунад.
Қуръон одамонро ба ростгӯӣ ва самимият даъват мекунад ва даъвоҳои беасосро рад менамояд.
Ин оят сабаби тасаллии дили муъминон аст, ки агар дар роҳи Худованд ҷон диҳанд, ин ба фармони Худованд будааст ва подоши бузург дорад.
Қуръон ҳамеша ба нафъи инсон аст ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят мекунад, то дар дунё ва охират наҷот ёбад.

📜 Оят 166-170 — Сураи Аль Имран

166وَمَا أَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ اللَّهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ

Он чӣ дар рӯзи бархурди он ду гурӯҳ, ба шумо расид, ба изни (ризой) Худо буд, то мӯъминонро маълум дорад.

167وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ نَافَقُوا ۚ وَقِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا قَاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوِ ادْفَعُوا ۖ قَالُوا لَوْ نَعْلَمُ قِتَالًا لَّاتَّبَعْنَاكُمْ ۗ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْإِيمَانِ ۚ يَقُولُونَ بِأَفْوَاهِهِم مَّا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ ۗ وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ

Ва оконро низ, ки нифоқ варзиданд маълум дорад. Ба онҳо гуфта мешуд: «Биёед, дар роҳи Худо ҷанг кунед ё ба дифоъ пардозед». Мегуфтанд: «Агар яқин доштем, ки ҷанге дармегирад, бо шумо меомадем». Онон ба куфр наздиктаранд, то ба имон. Ба забои чизҳое мегӯянд, ки ба дил эътиқод надоранд ва Худо ба он чӣ дар дил пинҳон медоранд, огоҳтар аст!

168الَّذِينَ قَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ وَقَعَدُوا لَوْ أَطَاعُونَا مَا قُتِلُوا ۗ قُلْ فَادْرَءُوا عَنْ أَنفُسِكُمُ الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ

169وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ

Касонеро, ки дар роҳи Худо кушта шудаанд, мурда мапиндор, балки зиндаанд ва назди Парвардигорашон рӯзӣ дода мешаванд.

170فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

Аз фазилате, ки Худо насибашон кардааст, шодмонанд. Ва барои онҳо, ки дар паяшон ҳастанд ва ҳанӯз ба онҳо напайвастаанд, хушдиланд, ки биме бар онҳо нест ва андӯҳгин намешаванд!

← Оят 167 📖 Аль Имран Оят 169 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

168Оят

Тарҷума — Аль Имран 168

Сураи Аль Имран Оят 168 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ба онон, ки аз ҷанг бозистоданд ва дар бораи бародарони…

Сураи Оят 168/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 166–170. Ба Тоҷикӣ: Русский.