سورت آل عمران — آیت 183

د کلمو معناګانې:

• عهد: وصیت او حکم
• قربان: هغه قرباني چې د الله تعالیٰ نږدې کېدو لپاره ورکول کېږي
• بیّنات: څرګندې نښې او معجزې

تفسیر:

دا آیت د هغو یهودانو په اړه نازل شوی چې کله دوی ته د اسلام دعوت ورکړل شو، نو دوی به ویل: الله تعالیٰ له موږ سره په تورات کې دا وصیت کړی دی چې موږ به هېڅ رسول ته ایمان نه راوړو تر هغه چې هغه موږ ته داسې قرباني راوړي چې (له آسمانه) اور راغلی شي او هغه یې وسوځوي. دوی دا خبره د الله تعالیٰ په اړه درواغ او افترا وه، ځکه چې الله تعالیٰ داسې کومه وصیت نه و کړی، او نه یې د رسولانو د صدق ثبوت یوازې په دې پورې محدود کړی و.

الله تعالیٰ خپل رسول محمد صلی الله علیه وسلم ته امر وکړ چې دوی ته ووایي: تاسو په خپلو خبرو کې درواغجن یاست، ځکه چې له ما مخکې تاسو ته ډېر رسولان راغلي وو، لکه یحییٰ او زکریا علیهما السلام، چې هغوی نه یوازې څرګندې معجزې او دلایل یې راوړي وو، بلکې هغه قرباني هم یې راوړې وه چې تاسو یې یادونه کوئ، چې اور به یې له آسمانه راغلی او سوځول به یې. نو که تاسو په خپلو خبرو کې رښتیني یاست، نو ووایاست چې ولې ستاسو پلرونو هغه رسولان ووژل؟ دا پوښتنه د دوی د دروغو د ښکاره کولو لپاره وه، ځکه چې دوی نه یوازې دا چې د رسولانو تصدیق یې نه کاوه، بلکې د هغوی قتل یې هم کړی و.

فایدې:

1. د دې آیت څخه معلومېږي چې د الله تعالیٰ په اړه درواغ ویل او د هغه په نوم باندې بې بنسټه خبرې کول ډېر ستر ګناه دی، لکه څنګه چې یهودانو د الله تعالیٰ په اړه درواغ وویل.
2. دا آیت د رسول الله صلی الله علیه وسلم د صدق ثبوت دی، ځکه چې هغه داسې معجزې راوړې چې د پخوانیو رسولانو له معجزو سره ورته وې، خو یهودانو بیا هم ایمان راوړل نه غوښتل.
3. په دې آیت کې د منافقانو او کافرانو د دلیلونو د ردولو لپاره ښه طریقه ښودل شوې ده، چې د هغوی د خبرو په مقابل کې د هغوی د تېرو کړنو یادونه وکړو.
4. دا آیت مسلمانانو ته دا درس ورکوي چې د حق د منلو لپاره باید بې بنسټه شرطونه ونه لګول شي، بلکې د رسول الله صلی الله علیه وسلم پر معجزو او د قرآن کریم پر حقانیت باندې باید ایمان راوړل شي.