Сураи Аль Имран — Оят 190

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• خَلْقِ: офариниш, эҷод.
• السَّمَاوَاتِ: осмонҳо, ки ҷамъи «самоъ» аст.
• الْأَرْضِ: замин.
• اخْتِلَافِ: фарқ кардан, тағйир ёфтан, пайи ҳам омадан.
• اللَّيْلِ: шаб.
• النَّهَارِ: рӯз.
• آيَاتٍ: нишонаҳо, далелҳо (ҷамъи «оя»).
• لِّأُولِي الْأَلْبَابِ: барои соҳибони ақлҳо, хирадмандон.

1. Тафсири оят:

Ҳамоно дар офариниши осмонҳо ва замин — ки аз нестӣ ба вуҷуд омадаанд, бе он ки намунаи пешинае дошта бошанд — ва дар пайи ҳам омадан ва тағйир ёфтани шабу рӯз, яъне дар дарозӣ ва кӯтоҳии онҳо, нишонаҳо ва далелҳои равшане ҳастанд, ки ба ягонагии Худованд ва қудрати бузурги Ӯ ишора мекунанд. Ин нишонаҳо барои касоне равшан ва фаҳмоянд, ки ақли солим ва хиради дуруст доранд; онҳоро ба сӯи Парвардигори олам, ки танҳо сазовори ибодат аст, ҳидоят мекунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят бандаро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниши осмонҳо, замин ва тағйири шабу рӯз даъват мекунад, то бузургии Худоро бишносад.
• Нишонаҳои қудрати Худованд дар ҳама ҷо — дар осмон, замин ва гардиши замон — барои соҳибони ақл ошкор аст.
• Ин оят моро водор мекунад, ки бо чашми босафо ва ақли солим ба олами атроф нигарем ва аз ҳар нишона ба Парвардигор пай барем.
• Қуръон одамонро ба истифода аз ақл ва хирад даъват мекунад, ки ин роҳи наздик шудан ба ҳақиқат ва имон аст.
• Ин гуна оятҳо дилро нарм ва ба ислом майлро зиёд мекунанд, зеро ҳақиқати офаринишро ба таври равшан нишон медиҳанд.