Surja Ali-Imran — Ajet 192

Kuptimi i fjalëve:

• تُدْخِلِ النَّارَ: e fut në zjarr.
• أَخْزَيْتَهُ: e ke poshtëruar dhe turpëruar.
• الظَّالِمِينَ: ata që i bëjnë padrejtësi vetes së tyre me mosbesim dhe mëkate.
• أَنْصَارٍ: ndihmës që i shpëtojnë nga dënimi.

Tefsiri i ajetit:

Në këtë ajet, besimtarët i luten Zotit të tyre duke thënë: "O Zoti ynë, Ti je Ai që kthen llogari për çdo gjë. Atë që Ti e fut në zjarr, atë e ke poshtëruar dhe turpëruar para gjithë krijesave, sepse ai do të qëndrojë i vetëm përballë dënimit Tënd, pa asnjë mbrojtës. Dhe për ata që i bënë padrejtësi vetes së tyre duke mos besuar dhe duke kryer mëkate, nuk ka asnjë ndihmës që mund t'i shpëtojë nga dënimi Yt ose t'i ruajë nga zjarri. Ata do të jenë të braktisur në ditën e Kiametit, pa asnjë avokat apo mbrojtës që të ndërhyjë për ta."

Ky lutje tregon vetëdijen e besimtarëve për madhështinë e Zotit dhe frikën e tyre nga dënimi, duke kërkuar mëshirën dhe shpëtimin e Tij.

Përfitimet nga ajeti:

1. Ajeti na mëson se besimtarët i drejtohen Zotit me lutje të sinqerta, duke kërkuar mbrojtje nga zjarri, gjë që tregon rëndësinë e lutjes në jetën e muslimanit.
2. Na bën të vetëdijshëm se poshtërimi më i madh në Ditën e Gjykimit është hyrja në zjarr, prandaj duhet të përpiqemi me të gjitha mundësitë tona për të shmangur atë që na çon në të.
3. Ajeti thekson se padrejtësia ndaj vetes (me mosbesim dhe mëkate) është shkak për humbjen e çdo ndihme, prandaj duhet të jemi të kujdesshëm në veprimet tona dhe të pendohemi para se të vijë dita kur nuk do të ketë asnjë ndihmës.
4. Na mëson se në Ditën e Gjykimit nuk do të ketë asnjë ndërmjetës apo mbrojtës për ata që kanë bërë padrejtësi, gjë që na nxit të jemi të drejtë dhe të devotshëm në jetën tonë.
5. Ajeti na frymëzon shpresë dhe dëshirë për të qenë ndër ata që Zoti i shpëton nga zjarri, duke na nxitur të kërkojmë mëshirën e Tij me lutje dhe vepra të mira.