Surah Aal-Imran — Aya 192

Ma’anonin Kalmomi:

• Akhzaytahu: Ka wulakanta shi, ka kunyata shi, kuma ka ƙasƙantar da shi.
• Az-Zalimin: Masu zalunci da suka yi wa kansu zalunci ta hanyar yin zunubi da saba wa Allah.
• Ansar: Masu taimako ko masu tsĩro waɗanda za su iya tserar da su daga azabar Allah.

Fassarar Aya:

Ya Ubangijinmu! Lalle ne kai, wanda ka shigar da shi wuta, to, hakika ka wulakanta shi kuma ka kunyata shi a gaban dukkan halitta. Kuma masu zalunci (waɗanda suka yi wa kansu zalunci ta hanyar yin zunubi da ƙin biyayya) ba su da wani mai taimako a ranar ƙiyãma wanda zai iya tsĩro musu daga azabar Allah ko kuma ya kāre su daga hukuncinsa. Babu wani abokin taimako ko mai ceto da zai cece su daga wutar Jahannama.

Fa’idodin Darasi:

1. Wannan aya tana nuna wa muminai cewa tsoron wuta da neman tsira daga gare ta wani bangare ne na imani, kuma yana motsa su su yi aiki tuƙuru domin guje wa duk wani abu da zai kai su ga azabar Allah.
2. Tana ƙarfafa muminai su riƙa yin addu’a da neman tsira daga wuta, kamar yadda suke neman aljanna, domin wannan alama ce ta gaskiyar imani da sanin girman Allah da ikonsa.
3. Tana tunatar da cewa zalunci (musamman zaluncin mutum ga kansa ta hanyar zunubi) yana da sakamako mai tsanani a lahira, kuma babu wani abokin taimako da zai iya taimakon mai zalunci a wurin Allah.
4. Tana ƙarfafa muminai su nisanta kansu daga duk wani abu da ke sa su shiga cikin masu zalunci, kuma su kasance cikin masu yin adalci da biyayya ga Allah, domin su sami tsira da rahamar Allah a duniya da lahira.