Аль Имран сүресі — Аят 192

1. Сөздердің мағынасы:

• رَبَّنَا — Раббымыз, яғни Жаратушымыз әрі тәрбиелеушіміз.
• تُدْخِلِ النَّارَ — тозаққа кіргізу.
• أَخْزَيْتَهُ — оны қорладың, масқара еттің, абыройын түсірдің.
• الظَّالِمِينَ — залымдар, яғни өздеріне өздері зиян келтіріп, күнә жасағандар.
• أَنصَارٍ — көмекшілер, қорғаушылар.

1. Аяттың тәпсірі:

Бұл аят — иманды адамдардың Аллаға деген шынайы жалбарынуының бір үлгісі. Олар: «Уа, Раббымыз! Шынында, Сен кімді тозаққа кіргізсең, оны қорладың, масқара еттің», — деп мойындайды. Яғни тозаққа түсу — бұл тек азап қана емес, сонымен қатар үлкен қорлық пен абыройсыздық. Алла Тағала кімді күнәсінің салдарынан тозаққа кіргізсе, ол адам екі дүниеде де қор болып, ұятқа қалады. Содан кейін аят: «Залымдарға ешбір көмекші жоқ», — деп ескертеді. Яғни қиямет күні өздеріне зиян келтіріп, күнә жасағандарды Алланың азабынан құтқаратын, қорғайтын ешкім болмайды. Оларға дүниеде сүйенген байлығы, туыстары, достары, билігі — ешқайсысы пайда бермейді. Бұл аят адамды тозақтан қорқып, Аллаға шынайы жалбарынуға, күнәдан сақтануға шақырады.

1. Аяттан алынатын пайдалы ғибраттар:

• Аллаға шынайы жалбарыну — мүміннің ең басты қасиеті. Аяттағыдай «Раббымыз!» деп бастау — құлдың Аллаға деген мойынсұнуы мен мұқтаждығын білдіреді.
• Тозақтан құтылу — әр адамның ең үлкен мақсаты болуы керек. Бұл аят бізді тозақтың қорлығы мен азабы туралы ойлануға шақырады.
• Күнә — адамның өзіне-өзі жасаған зұлымдығы. Одан арылудың жолы — тәубе етіп, Аллаға қайту.
• Қиямет күні ешкім ешкімге көмектесе алмайды. Сондықтан дүниеде Алланың разылығын жинау — нағыз пайдалы іс.
• Бұл аят мұсылманды үмітсіздікке емес, керісінше, Алланың рақымына үміттеніп, жақсылыққа ұмтылуға шақырады. Өйткені Алла — өте жарылқаушы, тәубе еткен құлдарын кешіруші.