سوره آل عمران — آیه 192

معانی کلمات:

• أَخْزَيْتَهُ: او را خوار و رسوا کردی، ذلیل و شرمنده ساختی.
• الظَّالِمِينَ: ستمگران؛ کسانی که با شرک و گناه، بر خود ستم روا داشتهاند.
• أَنصَارٍ: یاران و یاورانی که بتوانند آنان را از عذاب برهانند.

تفسیر آیه:

ای پروردگار ما! به یقین هر کس را که تو وارد آتش کنی، قطعاً او را خوار و رسوا کردهای و ذلت و شرمندگی را برایش رقم زدهای. زیرا وارد شدن در آتش، بزرگترین خواری و فضاحت است و هیچ چیز بالاتر از آن نیست که انسان در پیشگاه تو و در برابر خلایق، اینگونه رسوا گردد. و برای ستمگران - آنان که با کفر و گناه بر خود ستم روا داشتهاند - در آن روز هیچ یار و یاوری نیست که بتواند آنان را از عذاب الهی نجات دهد یا از کیفر خداوند بازدارد. نه فرشتگان، نه پیامبران و نه هیچ خَلقی قادر به دفاع از آنان نخواهند بود و در آنجا هیچ پناهگاه و کمککنندهای برایشان وجود ندارد.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه نشان میدهد که مؤمنانِ خردمند، همواره از خداوند میخواهند که آنان را از خواری و رسوایی در دنیا و آخرت حفظ کند و از عذاب آتش دور بدارد.
• ترس از عذاب الهی و درخواست نجات از آن، از نشانههای ایمان راستین است و انسان را به انجام طاعات و ترک معاصی ترغیب میکند.
• عدالت الهی اقتضا میکند که ستمگران هیچ پناه و یاوری در برابر عذاب خداوند نداشته باشند؛ پس انسان باید از ظلم به خود و دیگران بپرهیزد.
• این آیه امید را در دل مؤمنان زنده میکند که اگر به درگاه خداوند پناه ببرند و از او طلب نجات کنند، خداوند با رحمت خود آنان را از خواری و عذاب رهایی میبخشد.