Suurah Aal-Imraan — Aayad 192

Macnada Erayada:

• أَخْزَيْتَهُ: waad dulleysay oo waad faashay (waad ceebeysay).
• الظَّالِمِينَ: kuwa nafsadooda dulmiyay iyagoo gaalnimo iyo dambi ku shaqeeya.
• أَنصَارٍ: gargaarayaal ama u doodayaal ka difaaci kara.

Tafsirka:

Waxayna ahayd ducadii dadka caqliga leh ee xuska Eebe ku xusuusan, iyagoo Eebe ka baryaya inuu ka koriyo cadaabka Naarta, waxayna yiraahdeen: "Eebow! Ruuxaad Naarta gasho, waxaad dulleysay oo faashay, waxaana uu gaadhay xumaan iyo hoos u dhac aan la qiyaasi karin. Ma jiro cid u gargaari karta dadka dulmiga ah (gaalada iyo dambiilayaasha) Maalinta Qiyaamaha, si ay uga fakadaan cadaabka Eebe ama uga difaacdo iyaga."

Tani waa digniin weyn oo muujinaysa in Naarta Eebe ay tahay meel lagu dulleeyo oo lagu faasho, cid kasta oo ku gasha waxay ku noqonaysaa mid hoosaysa oo ceebaysan, ma jirna gargaare ama difaace ka ilaalin kara cadaabka Eebe.

Faa'iidooyinka laga qaadan karo:

1. Ducada ayaa ah mid ka mid ah cibaadooyinka ugu weyn, waxayna muujinaysaa caddaaladda Eebe iyo naxariistiisa, maxaa yeelay wuxuu u digay addoomadiisa si ay uga fogaadaan Naarta.
2. Dulmigu waa sababta ugu weyn ee keenta khasaaraha, waxaana waajib ku ah Muslimka inuu ka fogaado dulmiga nooc kasta ha ahaadee, gaar ahaan dulmiga nafsadiisa ee ku shaqaynta dambiyada.
3. Maalinta Qiyaamaha gargaarku wuxuu uun ka imanayaa Eebe, sidaas darteed waa in dadku ku tiirsanaadaan Eebe oo kaliya, isla markaana ay ku dadaalaan camal fiican oo iyaga u gargaari doona Maalinta Baahida.
4. Aayadani waxay ku boorrinaysaa Muslimka inuu baryo Eebe inuu ka koriyo Naarta, isla markaana uu ku dadaalo sababaha keena jannada, sida caqliga fiican, fikirka, iyo camalka suuban.