Сураи Аль Имран — Оят 55

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مُتَوَفِّيكَ — гирандаи ту (аз замин), ё ба хоб бардорандаи ту, ё қабзкунандаи рӯҳи ту.
• رَافِعُكَ إِلَيَّ — боло бардорандаи ту ба сӯи Худ.
• مُطَهِّرُكَ — поккунандаи ту, наҷотдиҳандаи ту.
• فَوْقَ الَّذِينَ كَفَرُوا — болотар, ғолиб бар кофирон.
• مَرْجِعُكُمْ — бозгашти шумо.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба ёд меоварад он вақтро, ки ба Исо (алайҳис-салом) хитоб карда гуфт: «Эй Исо, Ман туро аз замин мегирам ва ба сӯи Худ боло мебарам, туро аз олоиши кофирон пок мегардонам ва туро аз миёни онҳо наҷот медиҳам». Ин гирифтан ба маънои қабз кардани рӯҳ нест, балки Худованд Исоро зинда аз замин бардошт ва ӯро ба осмон расонд, то ки кофирон ба ӯ зараре нарасонанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин оят пеш ва пас дорад: яъне аввал туро боло мебарам, баъд аз фурӯд омадан аз осмон рӯҳи туро мегирам.

Сипас Худованд хабар медиҳад, ки пайравони ростини Исо — онҳое, ки ба тавҳид ва ба рисолати Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) имон оварданд — то рӯзи қиёмат бар кофирон ғолиб ва болотар хоҳанд буд. Ин ғалаба бо далел ва бурҳон, бо ҳуҷҷат ва бо қувват аст. Баъд аз он, дар рӯзи қиёмат ҳамаи шумо ба сӯи Ман бармегардед ва Ман дар миёни шумо дар бораи он чизе, ки дар он ихтилоф мекардед — дар бораи Исо ва дини ӯ — ба ҳақ ҳукм хоҳам кард.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд бандагони солеҳи худро ҳеҷ гоҳ танҳо намегузорад ва онҳоро аз шарри душманон наҷот медиҳад.
• Исо (алайҳис-салом) зинда ба осмон бардошта шудааст ва ин бозгӯи қудрати бепоёни Худованд аст.
• Пайравони ростини паёмбарон, ки ба рисолати Муҳаммад (с.а.с.) имон оварданд, то рӯзи қиёмат бар кофирон ғолиб хоҳанд буд — ин бахшидани умед ва қувват ба мусулмонон аст.
• Ҳамаи мо ба сӯи Худованд бармегардем ва Ӯ дар миёни мо ба ҳақ ҳукм хоҳад кард — ин моро ба омодагӣ ба рӯзи қиёмат ва адолати Худованд тарғиб мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки дини ҳақ ҳамеша болотар ва ғолиб аст, ҳарчанд душманон зиёд бошанд ҳам.