Сураи Аль Имран — Оят 56

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «كفروا»: инкор карданд, яъне ба Худо ва паёмбараш бовар накарданд.

— «عذابًا شديدًا»: азоби сахт ва душвор.

— «ناصرين»: ёварон, мададгорон; ҷамъи «ناصر».

1. Тафсири оят:

Пас, онҳое, ки ба Худо ва ба ҳақиқате, ки ту овардаӣ, имон наоварданд ва кофир шуданд, онҳоро дар дунё бо азоби сахт азоб мекунам — ба куштан, асир гирифтан, хорӣ ва гум шудани подшоҳӣ ва иззату қудрат; ва дар охират бо оташи дӯзах азоб хоҳанд дид. Ва барои онҳо ҳеҷ ёвар ва мададгоре нест, ки онҳоро аз азоби Худо бираҳонад ё аз он ҳимоят кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст: касе ки ҳақро инкор кунад, дар дунё ва охират ҷазои амали худро мебинад.

— Ҳеҷ кас наметавонад аз азоби Худо фирор кунад ва ҳеҷ ёвару мададгоре надорад, ки ӯро аз он наҷот диҳад; ин боиси он мешавад, ки инсон ба Худо таваккул кунад ва танҳо Ӯро паноҳгоҳи худ бидонад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳақиқати дин бовар кунем ва аз кофир шудан ва инкор кардани оёти Худо дурӣ ҷӯем, зеро роҳи имон роҳи наҷот ва раҳмат аст.

— Инчунин ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дунё низ ҷазои амалҳои бад метавонад бо роҳҳои гуногун — аз қабили мағлубият, хорӣ ва аз даст додани неъматҳо — ба инсон расад, ва ин боиси ибрат гирифтан аст.