Surat Ali Imran — Ayat 92

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• الْبِرَّ (al-birra): Kabecikan, katata, lan ganjaran kang becik. Ing kene kang dimaksud yaiku swarga lan kabeh kabecikan kang ana ing njeroné.
• تَنَالُوا (tanālū): Padha bisa nggayuh, padha bisa oleh.
• تُنفِقُوا (tunfiqū): Padha ngetokaké bandha, padha mènèhi sedhekah utawa nafkah ing dalané Allah.
• مِمَّا تُحِبُّونَ (mimmā tuḥibbūna): Saka barang kang padha tresnani, yaiku bandha utawa barang kang paling disenengi.
• عَلِيمٌ (ʿalīmun): Maha Ngerti, Allah ngerti sakabehing barang, ora ana kang samar saka Panjenengané.

2) Katrangané ayat:

Para mukmin kang sejati, ora bakal bisa nggayuh kabecikan kang paling dhuwur lan ora bakal bisa mlebu swarga kanthi sampurna, yen durung gelem ngetokaké bandha saka barang kang paling ditresnani ing dalané Allah. Dadi ora cukup mung ngetokaké barang kang wis ora dipèngini utawa mung sisa-sisa waé, nanging kudu saka barang kang pancèn ditresnani ati. Sing sapa ngetokaké bandha, sethithik utawa akèh, kang penting ikhlas amarga Allah, mula Allah mesthi ngerti. Allah ora mung ngerti cacahé lan jinisé barang kang diinfakaké, nanging uga ngerti isining ati, niaté wong kang ngetokaké. Mula saben wong bakal diparingi piwales miturut apa kang dilakoni lan apa kang diniati. Ayat iki mulang yèn wong Islam iku kudu loman lan ora pelit marang bandha kang ditresnani, amarga bandha iku dadi sarana kanggo nggayuh kabecikan kang langgeng.

3) Piwulang lan mupangat kang bisa dijupuk:

• Ayat iki nuwuhaké semangat loman lan seneng mènèhi, dudu pelit utawa mung mikir awak dhéwé.
• Ngandhakaké yèn dalan menyang swarga iku kudu dilakoni kanthi pengorbanan, ora mung ngarep-arep tanpa tumindak.
• Nuduhaké yèn bandha kang paling ditresnani yen diinfakaké ing dalané Allah bakal dadi bukti katresnan marang Allah lan dadi sebabé oleh ganjaran kang gedhé.
• Mènèhi panglipur marang wong kang wis ngetokaké bandha, sethithik utawa akèh, yèn ora ana kang ilang ing ngarsané Allah, kabeh bakal dibales kanthi adil lan luwih becik.
• Ngajak manungsa supaya tansah njaga niat kang resik, amarga Allah ngerti sakabehing isining ati, mula sedhekah kang sethithik nanging ikhlas luwih aji tinimbang akèh nanging mung kanggo pamer.
• Ayat iki nggawe ati dadi ayem lan tresna marang ajaran Islam, amarga Islam ora mung ngatur ibadah, nanging uga mulang babagan loman, tolong-tinulung, lan ngutamakaké kabecikan bebarengan.