Сураи Аль Имран — Оят 92

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْبِرّ: некӣ, некӯкорӣ ва савоби бузург; дар ин ҷо ба маънои Ҷаннат ва мартабаи баланди некӯкорон омадааст.
• تَنَالُوا: бирасед, ба даст оред, ноил шавед.
• تُنفِقُوا: сарф кунед, дар роҳи Худо хайр кунед.
• مِمَّا تُحِبُّونَ: аз он чизе ки дӯст медоред; яъне аз молу дороии азизтарини худ.

1. Тафсири оят:

Эй мӯъминон, шумо ба некии комил ва ба мартабаи некӯкорон намерасед ва ба Ҷаннат ноил намешавед, то вақте ки аз он чизҳое ки дӯст медоред ва бароятон азиз аст, дар роҳи Худо сарф накунед. Ин сарф кардан метавонад аз мол, дороӣ, вақт, илм ё дигар неъматҳое бошад, ки инсон онҳоро дӯст медорад. Ҳар чизе ки шумо дар роҳи Худо сарф кунед — кам бошад ё зиёд, пинҳон бошад ё ошкор — Худо ба он огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад. Ӯ ниятҳо ва амалҳои шуморо медонад ва ҳар касро мувофиқи амалаш подош медиҳад. Пас, инсон набояд гумон кунад, ки садақаи кам ё хайри хурд беподош мемонад; балки Худо ҳар як некӣ ва хайрро медонад ва ба он ҷазои нек медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъминонро ба саховатмандӣ ва хайркунӣ дар роҳи Худо ташвиқ мекунад.
• Нишон медиҳад, ки дараҷаи баланди имон ва Ҷаннат бо қурбониҳо ва сарф кардани чизҳои азиз ба даст меояд.
• Хайр кардан на танҳо бо мол, балки бо ҳар неъмате, ки инсон дӯст медорад, мумкин аст.
• Худо ба ҳар амали нек, ҳатто агар хурд бошад, огоҳ аст ва онро беподош намегузорад.
• Ин оят дили инсонро ба умедворӣ ва эътимод ба адлу раҳмати Худо мебандад ва ӯро ба некӯкорӣ ва саховат тарғиб мекунад.