Сураи Аль Имран — Оят 98

1. Маънои калимаҳо:

• Аҳли китоб: яҳудиён ва насрониён, ки ба онҳо Таврот ва Инҷил нозил шудааст.
• Куфр: инкор кардан, пӯшидан ва рад кардани ҳақиқат.
• Оятҳои Аллоҳ: далелҳо ва нишонаҳои равшани Аллоҳ, ки дурустии дини Ислом ва паёмбари Ӯро собит мекунанд.
• Шаҳид: гувоҳ, ки аз ҳама чиз огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба Паёмбари худ Муҳаммад (с) фармон медиҳад, ки ба аҳли китоб — яҳудиён ва насрониён — муроҷиат кунад ва бипурсад: чаро шумо оятҳо ва далелҳои равшани Аллоҳро инкор мекунед? Ин оятҳо он ҳақиқатро собит мекунанд, ки дини ҳақ дини Ислом аст ва Муҳаммад (с) паёмбари ростӣ аз ҷониби Аллоҳ мебошад. Ҳол он ки дар китобҳои худи шумо — Таврот ва Инҷил — нишонаҳо ва башоратҳо дар бораи ӯ омадаанд ва шумо инро медонед. Пас чаро бо ин корҳои худ ҳақро пинҳон мекунед ва ба он куфр меварзед? Аллоҳ бар ҳамаи аъмоли шумо гувоҳ аст ва ҳеҷ коре аз Ӯ пинҳон намемонад. Ӯ шуморо ба сабаби ин амалҳоятон ҳисоб хоҳад кард ва ҷазои муносиб хоҳад дод. Ин оят таҳдид ва ҳушдор аст барои касоне, ки ҳақро медонанд, аммо онро инкор мекунанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ аз ҳамаи аъмоли бандагонаш огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад, бинобар ин инсон бояд ҳамеша аз амалҳои бад эҳтиёт кунад.
• Оят даъват мекунад, ки инсон ҳақро инкор накунад, хусусан вақте ки далелҳои равшан ба ӯ расидаанд.
• Ин оят раҳмат ва адолати Аллоҳро нишон медиҳад, ки Ӯ ба бандагонаш фурсат медиҳад ва онҳоро огоҳ мекунад, то ба роҳи рост баргарданд.
• Оят боиси тақвияти имон ва боварии муъминон мегардад, ки дини Ислом дини ҳақ аст ва далелҳои он равшану собитанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба омӯхтани Қуръон ва аҳкоми он кӯшиш кунем, зеро он роҳнамои ҳаёт ва саодати дуняву охират аст.