Surja Er-Rum — Ajet 20

Kuptimet e fjalëve:

• Min turâb (nga dheu/toka): Këtu nënkuptohet krijimi i njeriut të parë, Ademit a.s., i cili u krijua nga dheu.
• Bashar (njeri): Krijesë njerëzore me trup dhe shpirt, e aftë për të jetuar në tokë.
• Tenteshirûn (përhapeni): Shpërndaheni nëpër tokë në drejtime të ndryshme për të jetuar dhe për të kërkuar furnizimin.

Tefsiri i ajetit:

Ndër shenjat e mëdha të Allahut, që dëshmojnë për fuqinë dhe madhështinë e Tij, është krijimi i njeriut nga dheu. Fillimisht, Allahu e krijoi Ademin, babain e njerëzimit, nga dheu, pa prindër. Pastaj, me fuqinë e Tij, Ai e bëri atë njeri të gjallë dhe prej tij krijoi pasardhësit e tij. Kështu, të gjithë njerëzit janë pasardhës të Ademit, i cili u krijua nga dheu. Më pas, Allahu i shpërndau njerëzit nëpër tokë, në lindje dhe në perëndim, duke u bërë ata popuj dhe fise të ndryshme, që kërkojnë furnizimin e Tij dhe jetojnë në vende të ndryshme. Ky transformim nga dheu në njeri të gjallë që përhapet në tokë, është një mrekulli e madhe që tregon fuqinë absolute të Allahut dhe ringjalljen pas vdekjes, sepse Ai që krijoi njeriun nga dheu një herë, mund ta krijojë atë përsëri.

Përfitimet nga ky ajet:

• Ky ajet na fton të mendojmë thellë për krijimin tonë, sepse fillimi ynë ishte nga dheu, një krijesë e thjeshtë, dhe tani jemi njerëz me mendje, shpirt dhe trup të përsosur – kjo tregon fuqinë e pakufishme të Krijuesit.
• Njohja e origjinës sonë nga dheu na mëson përulësinë dhe largimin nga mendjemadhësia, sepse të gjithë kemi të njëjtën origjinë dhe të gjithë do të kthehemi në tokë.
• Ky ajet na jep siguri për ringjalljen, sepse Ai që krijoi njeriun nga dheu për herë të parë, është i aftë ta ringjallë atë përsëri – kjo na bën të përgatitemi për takimin me Allahun.
• Përhapja e njerëzve nëpër tokë është një dëshmi e mëshirës së Allahut, sepse Ai u dha njerëzve tokën e gjerë për të jetuar dhe për të kërkuar furnizimin e Tij, gjë që na bën të falënderojmë dhe ta adhurojmë Atë.