سوره روم — آیه 20

معانی کلمات:

• آیات: نشانه‌ها و دلایل قدرت و حکمت الهی.
• خَلَقَکُم: شما را آفرید (منظور آفرینش اصل و ریشه شما، یعنی حضرت آدم علیه‌السلام است).
• مِن تُراب: از خاک.
• بَشَر: انسان (دارای جسم و روح).
• تنتشرون: پراکنده می‌شوید و در زمین گسترده می‌گردید.

تفسیر آیه:

از نشانه‌های روشن قدرت و یکتایی خداوند، این است که اصل و ریشه شما انسان‌ها را از خاک آفرید؛ یعنی حضرت آدم علیه‌السلام را که پدر همه شماست، از خاک بی‌جان خلق کرد. سپس نسل او را به‌وجود آورد و شما را به صورت انسان‌هایی زنده و دارای توانایی، در زمین پراکنده ساخت تا در آن زندگی کنید، از روزیِ خدا بهره‌مند شوید و در اطراف جهان رفت‌وآمد نمایید. این آفرینش از خاک، که مایه‌ی حیات و برکت است، نشانه‌ی عظمت خالق است که می‌تواند از چیزی بی‌ارزش، موجودی باارزش و شگفت‌انگیز بیافریند.

فواید و پیام‌های آیه:

• این آیه ما را به تفکر در آفرینش خود دعوت می‌کند؛ اینکه چگونه از خاکی بی‌جان، انسانی با عقل و شعور پدید آمده است. این تفکر، ایمان به خدا را در دل تقویت می‌کند.
• شناخت ضعف و ناتوانی انسان در آغاز آفرینش، باعث فروتنی و تواضع می‌شود و غرور و تکبر را از بین می‌برد.
• توجه به این نعمت بزرگ (آفرینش انسان) ما را به شکرگزاری از خداوند و استفاده درست از این نعمت در راه بندگی و اطاعت او ترغیب می‌کند.
• این آیه نشان می‌دهد که خداوند قادر است بار دیگر انسان را پس از مرگ زنده کند؛ همان‌گونه که نخستین بار او را از خاک آفرید. پس معاد و رستاخیز امری ممکن و حتمی است.