سوره روم — آیه 37

معانی کلمات:

• یَبْسُطُ: گسترش میدهد، فراخ میگرداند.
• یَقْدِرُ: تنگ میگرداند، محدود میسازد.

تفسیر آیه:

آیا اینان نمیبینند و نمیدانند که خداوند روزی را برای هر کس که بخواهد فراخ میگرداند و برای هر کس که بخواهد تنگ میسازد؟ این فراخی و تنگی بر اساس حکمت و مشیت اوست؛ گاهی فراخی روزی برای آزمایش شکرگزاری بنده است که آیا سپاس میگوید یا ناسپاسی میکند، و گاهی تنگی آن برای آزمون صبر اوست که آیا شکیبایی میورزد یا بیتابی و ناخشنودی نشان میدهد. به راستی در این گسترش و تنگدستی روزی، نشانههای روشنی برای قومی است که به خدا ایمان دارند و به حکمت و رحمت او یقین دارند؛ زیرا آنان از این تغییرات، قدرت و تدبیر خداوند را درمییابند و میدانند که او در هر حال بر اساس مصلحت بندگانش عمل میکند.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه به ما میآموزد که ثروت و فقر، هر دو آزمون الهی هستند؛ نه ثروت نشانه قطعی محبت خداوند است و نه فقر نشانه خشم او، بلکه هر کدام وسیلهای برای سنجش ایمان و بندگی ماست.
• مؤمن باید در هر دو حالت، راضی به قضای الهی باشد؛ در گشایش، شکرگزار باشد و در تنگدستی، صبور و امیدوار به رحمت پروردگار.
• این آیه دل را آرامش میبخشد که روزی تنها به دست خداست و اوست که میان بندگانش تقسیم میکند؛ پس انسان نباید به مال دیگران حسد ورزد یا از فقر خود ناامید شود، بلکه باید به حکمت خداوند اعتماد کند.
• نگاه عمیق به این تغییرات، ایمان انسان را قویتر میکند و او را به شناخت بیشتر قدرت و لطف پروردگار رهنمون میسازد، و این خود راهی برای نزدیکی به خدا و محبت اوست.