Сураи Ас-Саджда — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• سَوَّاهُ: ӯро рост ва муътадил гардонд, халқашро комил ва беайб сохт.
• نَفَخَ فِيهِ مِن رُّوحِهِ: дар ӯ аз рӯҳи худ дамид, яъне ҳаётро дар баданаш ҷойгир кард, ки ин амри махсуси Худованд аст.
• الْأَفْئِدَةَ: ҷамъи «фуод», яъне дилҳо ва ақлҳо, ки маркази фаҳм ва андеша аст.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованд инсонро аз хок офарид ва марҳилаҳои гуногуни офаринишро гузаронд, сипас ӯро комил ва муътадил гардонд ва баданашро рост ва зебо сохт. Баъд аз он аз рӯҳи худ — ки амри махсуси Ӯст — дар вай дамид ва инсон аз ҷисми беҷон ба мавҷуде зинда табдил ёфт. Ин дамидани рӯҳ бо фармони Худованд ва тавассути фариштаи муваккал ба ин кор сурат гирифт.

Сипас Худованд ба бандагонаш хотиррасон мекунад, ки барои шумо — эй мардум — гӯшҳоро қарор дод, то бо онҳо садоҳоро бишнавед; чашмҳоро, то бо онҳо рангҳо, шахсҳо ва чизҳоро бубинед; ва дилҳову ақлҳоро, то бо онҳо некро аз бад ва фоидаро аз зарар фарқ кунед. Ин ҳама неъматҳои бузурганд, ки Худованд ба шумо ато кардааст.

Аммо бо вуҷуди ин ҳама неъматҳо, шумо ба Худованди худ хеле кам шукр мегӯед ва сипосгузории Ӯро ба ҷо намеоред.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

• Худованд инсонро дар беҳтарин шакл ва симо офаридааст, ки ин худи неъмати бузург аст ва бояд барои он шукр гуфт.
• Рӯҳ амри Худованд аст ва танҳо Ӯ ба он қодир аст; инсон наметавонад худ ба худ ҳаёт бахшад.
• Гӯш, чашм ва дил (ақл) неъматҳои махсуси Худованд барои инсонанд, ки воситаи дониш, фаҳм ва ҳидоятанд. Бояд аз онҳо дар роҳи нек ва дуруст истифода кунем.
• Инсон табиатан камшукр аст, вале бояд бикӯшад то аз зумраи шукргузорон гардад ва неъматҳои Худовандро қадр кунад.
• Шукргузорӣ сабаби афзун шудани неъматҳо ва ҷалби ризои Худованд мегардад.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ҳар як узви бадан ва ҳар як қобилияти худро дар роҳи хайр ва ризои Худованд истифода барем, то аз шукргузорони ҳақиқӣ бошем.