Sura As-Sadżda — Werset 9

Znaczenie wybranych słów:

• Sawwāhu – uczynił go doskonałym, nadał mu właściwą, harmonijną formę.
• Nafakha fīhi min rūḥihi – tchnął w niego ducha, który jest Jego własnością i Jego dziełem, ożywiając go w sposób, który Jemu tylko jest znany.
• Al-af'idah – serca, czyli umysły i rozum, którymi człowiek pojmuje i rozróżnia.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Po stworzeniu człowieka z gliny, Bóg – Wszechmogący i Wywyższony – dokończył jego stworzenie, nadając mu najpiękniejszą i najdoskonalszą postać. Następnie tchnął w niego ducha, który jest Jego własnością, przez co człowiek stał się istotą żywą, obdarzoną duszą. Bóg uczynił to za pośrednictwem anioła, któremu powierzył zadanie tchnięcia ducha w ciało człowieka.

Następnie Bóg – chwała Mu – obdarzył ludzi wielkimi darami: słuch, dzięki któremu rozróżniają dźwięki i słowa, wzrok, dzięki któremu widzą kolory, kształty i osoby, oraz serca (rozum), dzięki któremu pojmują dobro i zło, pożytek i szkodę. Te trzy zmysły i władze są kluczem do poznania świata i do zrozumienia znaków Boga.

Mimo tych ogromnych łask, ludzie rzadko dziękują Bogu – czynią to jedynie w niewielkim stopniu, a wielu z nich całkowicie zapomina o wdzięczności wobec Stwórcy, który obdarzył ich życiem, zmysłami i rozumem.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Ten werset ukazuje wielkość Boga i Jego doskonałą władzę nad stworzeniem – to On kształtuje człowieka w łonie matki i nadaje mu najpiękniejszą postać.
2. Człowiek powinien być wdzięczny Bogu za dar życia, słuchu, wzroku i rozumu – to nie są rzeczy oczywiste, lecz wielkie łaski, które wymagają podziękowania.
3. Islam uczy, że rozum i serce są narzędziami poznania Boga – im częściej człowiek używa ich do refleksji nad stworzeniem, tym bliżej jest do wiary i pokory.
4. Werset zachęca do zastanowienia się nad własnym ciałem i zmysłami, co prowadzi do większego szacunku dla darów Bożych i do korzystania z nich w sposób, który podoba się Bogu.
5. Przypomnienie o tym, że człowiek rzadko dziękuje, jest wezwaniem do ciągłej poprawy – do częstszego wspominania Boga, dziękowania Mu i używania swoich zmysłów w dobrych celach.