Сураи Аль-Ахзаб — Оят 67

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «سَادَتَنَا»: ҷамъи «سаййид», яъне сарварон ва пешвоёни мо.

— «كُبَرَاءَنَا»: ҷамъи «кабир», яъне бузургон ва калонсолони мо.

— «أَضَلُّونَا»: моро гумроҳ карданд ва аз роҳи рост дур карданд.

— «السَّبِيلَا»: роҳи рост, яъне роҳи ҳидоят ва имон.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат кофирон бо пушаймонӣ ва надомат ба Парвардигори худ муроҷиат мекунанд ва мегӯянд: «Эй Парвардигоро! Мо аз сарварону пешвоёни худ ва бузургони қавми худ итоат кардем, онҳо моро дар гумроҳӣ ва ширк пайравӣ карданд ва моро аз роҳи ҳидоят ва имон дур карданд». Онҳо дар ин сухан мехоҳанд узри худро ба гардани пешвоёни худ гузоранд, вале ин узр қабул намешавад, зеро ҳар кас худаш масъули амали худ аст. Ин оят нишон медиҳад, ки итоат аз ғайри Худо дар гуноҳ ва мухолифати фармони Ӯ ва Расулаш, сабаби хашму азоби Худо мегардад, ва ҳам тобеъ ва ҳам мутобеъ дар азоб шарик хоҳанд буд. Пас мусулмон бояд аз ин ҳолат ҳазар кунад ва танҳо аз Худо ва Расули Ӯ итоат намояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар рӯзи қиёмат ҳеҷ кас наметавонад узри худро ба дигарон бор кунад; ҳар кас масъули амали худаш аст. Ин ба мо ёд медиҳад, ки дар ин дунё бояд худ фикр кунем ва роҳи рост интихоб намоем.

— Қуръон моро огоҳ мекунад, ки кӯр-кӯрона итоат кардан аз пешвоён ва бузургон дар корҳои нодуруст метавонад ба гумроҳии абадӣ оварда расонад. Ин нишон медиҳад, ки ислом ба мо ақл ва андешаро арзанда медонад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки роҳи ҳидоят ва имон роҳи наҷот аст, ва Қуръон моро ба сӯи ин роҳ ҳидоят мекунад. Пас биёед бо итоат аз Худо ва Расули Ӯ ба сӯи биҳишт ва ризои Худо ҳаракат кунем.

— Қуръон китоби раҳмат ва ҳидоят аст; он моро аз хатоҳои гузаштагон огоҳ мекунад, то мо онҳоро такрор накунем ва ба роҳи рост биравем.