Сураи Аль-Ахзаб — Оят 68

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• آتِهِمْ: бидеҳ ба онҳо, ато кун ба онҳо.
• ضِعْفَيْنِ: ду баробар, яъне дучанд аз азоб.
• وَالْعَنْهُمْ: ва онҳоро аз раҳмати Худ дур кун, лаънат кун бар онҳо.
• لَعْنًا كَبِيرًا: лаънати бузург, яъне дур кардани сахт аз раҳмати Аллоҳ.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони кофирон дар рӯзи қиёмат аст. Онҳо мегӯянд: «Эй Парвардигоро! Мо аз пешвоёну бузургони худ дар гумроҳӣ ва ширк итоат кардем, ва онҳо моро аз роҳи ҳидоят ва имон дур карданд. Парвардигоро! Ба онҳо аз азоби мо ду баробар азоб бидеҳ, зеро онҳо сабаби гумроҳии мо шуданд, ва онҳоро аз раҳмати Худ бо лаънати бузург дур кун.»

Ин оят нишон медиҳад, ки итоат кардан аз ғайри Аллоҳ дар гуноҳ ва мухолифати фармони Аллоҳ ва Расули Ӯ, сабаби хашму азоби Аллоҳ мегардад. Ҳам тобеъ ва ҳам мутобеъ дар азоб шарик хоҳанд буд. Пас мусулмон бояд аз ин ҳолат ҳазар кунад ва танҳо аз Аллоҳ ва Расули Ӯ итоат намояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат ҳақиқат ошкор мешавад ва гумроҳон пашемани мешаванд, вале пушаймонӣ дигар фоида надорад.
• Итоат аз одамони гумроҳ метавонад одамро ба дӯзах бирасонад, бинобар ин бояд танҳо аз Аллоҳ ва Расули Ӯ итоат кунем.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки пешвоёни бад ва бузургони золим дар рӯзи қиёмат азоби дучанд мегиранд, зеро онҳо дигаронро низ гумроҳ кардаанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дунё бояд роҳи ростро интихоб кунем ва аз паи касоне, ки моро аз Аллоҳ дур мекунанд, наравем.
• Ин оят раҳмати Аллоҳро ба ёд меорад, ки Ӯ одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад, ва ин моро ба сӯи некӣ ва тақво ҳидоят мекунад.