Surat Al-Ahzab — Ayat 67

1. Tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• سَادَتَنَا (saadatana): para pimpinan utawa penggedhe kita.
• كُبَرَاءَنَا (kubara'ana): para sesepuh utawa wong-wong gedhe ing antarane kita.
• فَأَضَلُّونَا (fa adhalluna): banjur padha nyasarake kita.
• السَّبِيلَا (as-sabila): dalan, yaiku dalan kang bener (dalan hidayah).

1. Tafsir ayat:

Ing dina kiamat, wong-wong kafir padha ngomong marang Allah: "Dhuh Pangeran kawula, saestu kawula sampun manut dhateng para pimpinan lan para sesepuh kawula ing bab kekafiran lan kesyirikan, nanging para pimpinan lan sesepuh wau malah nyasarake kawula saking dalan kang leres, yaiku dalan hidayah lan iman." Dheweke ngakoni yen manut marang pimpinan kang salah iku dadi sabab dheweke kesasar. Mula saka iku, manut marang sapa wae ing bab kang nyalahi dhawuhe Allah lan Rasulullah iku bakal nuwuhake bebendu lan siksa saka Allah. Wong kang manut lan kang diikuti, loro-lorone padha melu nandhang siksa. Mula saben wong Islam kudu ngati-ati supaya ora manut marang pimpinan utawa sesepuh ing bab kang salah.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake yen manut marang wong liya iku ora kena ngluwihi manut marang Allah lan Rasulullah. Yen pimpinan utawa sesepuh ngajak marang kesalahan, ora kena dituruti.
• Nuduhake yen saben wong tanggung jawab marang pilihané dhewe-dhewe. Ora bisa mung nyalahake pimpinan wae, amarga awake dhewe uga melu milih manut.
• Nggambarake kaadilan Allah ing dina kiamat: wong kang manut lan kang diikuti padha-padha diadili lan diwenehi siksa miturut panggawene.
• Dadi pepeling supaya kita tansah ngupaya ngelmu agama lan milih pimpinan kang bener, supaya ora kesasar ing dalan kang luput.
• Ayat iki uga nuduhake yen Islam iku agama kang ngajeni marang pimpinan lan sesepuh, nanging kabeh kudu ing dalan kang bener lan ora nyalahi syariat.